Arkiv for juli 2010

31
Jul
10

carpe diem: til oslo via sunnmøre

«Systra kafé», Sjøholt. Her har eg site mange gonger og venta på busskorrespondanse innover Storfjorden. Mørelina-bussen frå Trondheim kom nettopp og eg med den. Tok laust frå Nidaros Pilgrimsgard (der vi har overnatta sidan den 28.) litt før klokka ni, og nådde bussavgangen klokka kvart over ni. 

Eg må vere ein enkel sjel – for eg synst at ei vanleg laurdagsreise med buss gjennom norske landskap er ei stor oppleving. Inn langs fjorden til Orkanger, opp til Meldal, over til Rindal og ned Surnadalen, ut til Halsa og over fjorden til Kanestraumen, vidare over Gjemnesbrua (Krifast), forbi Batnfjordsøra, over til Kleive og Molde, så over ny fjord  til Vestnes, så hit. 

Våningshus og driftsbygningar, kornåkrar og eng, skogkledde åsar, og når du etterkvart kjem til Nordmøre, reiser tunge fjell seg over og bak idyllane og dei breie jordbryksbygdene. Dei nordmørske fjordane er store og opne og sender angen av hav langt inn i landet.  Her reiser eg, omslutta av alt dette. Og no kjem neste buss… Stranda neste.

29
Jul
10

carpe diem: i mål

Norske vêrmeldingar er heldigvis ikkje pålitelege for tida; i dag skulle det vere grått, men sola og varmen er på topp Olsok-nivå her i Nidaros. I går ettermiddag gjekk vi frå Sverresborg (museet), ned over Feginsbrekka og innover Ila til Kristkyrkja (Nidarosdomen). Fremst gjekk Emmanuel, asylsøkjaren frå Nigeria, med prosesjonskrusifikset høgt heva, og Paul med røykjelsen. Som i antikkens keisarlege sigerstog, brukar kyrkja røykjelse også for å proklamere si apostoliske sigersferd gjennom verda, slik den hl Paulus skriv:

Gud vere takk, som i Kristus alltid fører oss fram i triumftog og ved oss spreier angen av kunnskapen om han på kvar stad.  For vi er Kristi gode ange for Gud mellom dei som blir frelste, og mellom dei som går fortapt; ein ange av død til død for dei som går fortapt, ein ange av liv til liv for dei som blir frelste.

Som katolske pilgrimar kjende det vi det som eit kall og eit privilegium å kunne toge inn som ei forkynning av Kristus for alle vi møtte på vegen og for heile byen. Den moderne urbane røyndomen fortrengjer Kristus og Guds rike, demonane er mange med all si prakt og alle sine distraksjonar. Ved songen, bøna og symbola ville vi hevde Kristi velde i verda. Krossen fremst er sigersfana, som vi òg kjenner frå antikken, særleg i dei keisarlege orda: In hoc signo vinces!  Ved dette merkje skal du sigre!

Vi gjekk syngjande opp Munkegata mot Domen og svinga inn framfor den vanlege inngangen på sørsida av kyrkja. Det var lang kø for billettkjøp til kveldens arrangement, på sett og vis ein kontrast til det Olsok eigentleg er.  Nettopp difor song vi : «Navnet Jesus blekner aldri», «Jesus, du er Konge midt i blant oss «!  Og sjølvsagt trur vi at den hl Olav, nettopp  i Kristus, er vår forbedar i himlen, slik at vi for oss sjølve, for kyrkja og alle truande, for nasjonen og samfunnet kunne også kunne syngje: «Be for oss, hellig Olav, Norges evige konge//Du som kristnet forlk og land, Kristi tjener, kong Olav..!»  Den mellomalderske kongen var ikkje ein absolutt  monark, men ein kristen lekmann, forplikta av Kristus og til å tene folket og fremje retten, særleg for dei svake- med det bibelske, messianske kongedømet som førebilete.  Alle truande er døypte og ferma (salva) til å vere kongar, prestar og profetar i verda. 

Så var det Olavs-vesper i St Olav kyrkje rett over vegen. Deretter innlosjering på den nye pilgrimsgarden, like aust for Domen, ned mot Nidelva. På flatseng og i rekkje og i rad. Ein svært vakker og fredfull plass (skjønt nokre fleire dusjar for litt møkkete pilgrimar hadde gjort seg)! I dag tidleg deltok vi i den katolske høgmessa i Nidarosdomen. Ei s k pontifikalmesse (høgtidleg messe leia av biskop) med fire biskopar; ein dansk, to norske og ein rumensk. Heile høgkoret i Domen var sprengfullt, og det klokka 0800 om morgonen.

Den katolske olsokfeiringa må vere med å halde oppe det sentrale innhaldet i denne høgtida: Kallet til heile det norske folket, til høg og låg, om å bli Jesu Kristi etterfylgjarar.

28
Jul
10

carpe diem: rennebu

Sol og lett luft over Langklopp gard der vi er no! Vi er på ein fjellgard; det kjennest på luftdraget, og du ser det når du kikkar opp mot skoggrensa -som ikkje er så langt unna. Her på garden er det 22 kyr, og over 50 hestar på sommartid. Her er det folk som går på rideskule og altså ei gruppe katolske pilegrimar.

I går ettermiddag kom vi hit etter ein lang marsj på landeveg i vakkert landskap, oppe i lia frå Oppdal og nordover. Det røynde på fotblada etter asfaltmarsjen i går, men det heldt. Her på Langklopp er det godt å vere; vask, kvile, vesper, messe og kveldsmat. Nokre hoppa i den oppvarma badestampen på tunet og fekk mjuka opp stive føter og bein. Himlen var klår og månen full over fjellbygda. Ute på snora hang kutta som hadde hatt ein runde i vaskemaskinen for å bli presentabel til Olsok.

Og i dag vakna vi til heilt skyfri himmel; må berre seie det som det er, sjølv om det høyrest ut som ein skulestil. Frukost, berre sitje på tunet, ta ein rusletur. Det fine med Langklopp er den frie og upretensiøse stemninga. Enkle tilhøve, men stor omtanke frå husmora som driv staden saman med nokre hjelparar. Ein verkeleg fristad og kvileplass! 

I to-tida blir vi køyrde inn til byen og går ned frå Sverresborg (museet) over Feginsbrekka, inn til Olavs-vesperen i den katolske soknekyrkja. Men fyrst skal vi gå tre gonger rundt Domen og syngje lovsongar. Så er vi framme!

26
Jul
10

carpe diem: oppdal

Lang oppstiging på Vårstigen i går – og inn på fagre fjell i SørTrøndelag; dei vide utsyna, dei lav-grøne, slakke fjellsidene; langt i vest  Trollheimen, langt i aust Østerdalane. Langsamt svingar vegen ned i Vinsterdalen og vi kjem til pilgrimsrefugiet på Ryphusan, innreia i setrelåven, og i tillegg får vi låne det gamle selet. 

Her er det godt å vere. Ein støl på andre sida av elva er i drift, og vi får ei skål ekte rjome som venskapsteikn! Sveitte og litt støle kjem vi fram, og sjølsagt legg eg meg avkledd og langflat i den iskalde setreelva som renn gjennom dalen. Herleg. 🙂 

Fin distanse i dag, 25 km, ned Vinsterdalen – og så inn til Oppdal langs E6en (den gamle vegen er ein omveg); stress med biltrafikken, men kulturlandskapet er vakkert. Å kome ned til bygda etter dagar i fjellet, er ei eiga oppleving. Strålande julivêr, den store, fulle sommaren med djupgrøne marker og åkrar og ein gyllen glans over skogen og i den varmblå himmelen. 

Til Rennebu i morgon.

25
Jul
10

carpe diem: Vårstigen

I dag har vi feira høgmesse på festen for den hl Jakob apostel, her  i Eysteinskyrkja på Dovre. St Jakob (den eldre) var den fyrste martyren blant apostlane – og er dessutan alle pilgrimars vernehelgen. No pakkar vi sekkene og tar opp Vårstigen til Ryphusan, inn på fjellet. Blir der i natt. Til Oppdal i morgon. Så no blir det ikkje noko blogg å lese før vi kjem dit. 

Veret er vakkert og forma er god! Snart er vi nordafjells…

24
Jul
10

carpe diem: Dovre

Her sit eg på Hageseter truristhytte, like før Hjerkin. Vi kom nettopp inn pilgrimsleia frå Fokkstugu og Furuhaugli. Godt med ein rast her før vi labbar i mål på Hjerkin. Vi tok ein ekstra sving oppom Midhø og tok unnabakken ned til Avsjøseter. Som faktisk er seter for Tofte i Dovre. Store dimensjonar over alt  i Gudbrandsdalen; lange setrevegar og store setergrender.  

Langs Avsjøen er det fint å gå. Småbylgjene skvalar mot stranda og friskar opp sinnet. Nokre myrar å forsere, men stort sett lett på marsj på morenekanten. Frampå ei bryn ser vi ned til Hageseter, svingen sørover mot Folldal og rundt fjellkanten til Hjerkin. Her rastar vi og syng Non. Vel nede på turisthyttaer det fint med pause og resten av nista. Lufta er lun og sommarleg. Meir lettskya vêr i dag. Kanskje blir det fint i morgon også. Då skal vi feire tidleg høgmesse i Eysteinskyrkja. Neste etappe er Vårstigen inn til den enkle turisthytta Ryphusan i Oppdals- fjella.

23
Jul
10

carpe diem: sol, sol… og valfart

Macen er med i sekken – fordi eg skal jobbe på han i Trondheim når eg kjem så langt. Så no har eg bore han opp Hardbakken frå Budsjord i Dovre, via Fokkstugu og hit til Furuhaugli. Her er det, som de skjønar, nettsamband. 

Ein fantastisk dag har det vore! I går kveld klårna det opp  med stålblå himmel og natt-temperatur ned mot null. Eg blei henta på Dombås, dei andre kom  frå Oslo. På garden Budsjord  langt ope i lia, like ved Tofte gard, tek dei mot pilgrimar. Her vanka det rjomegraut – sjølsagt – og vi innlosjerte oss i dei gamle husa. Etter bibelmeditasjon og Kompletorium (kveldsbøn)senka freden seg etter kvart. 

Laudes (morgonbøn) og messe i dag tidleg, frukost, pakking og avmarsj. Strålande sol, høgsommarljos over fjellet. Dovre, som er Fjellet med stor F. Det vide utsynet, høene, myrane, Snøhetta som eit eventyrfjell i nordvest. Berre å ta det inn. Dvergbjørk og vier der stien snor seg fram. Vieren, med sine blågrøne, fyldige blad  i krullar og kratt  – sterk, seig og mjuk.  Eit tre å vere ven med..  Ein frisk fjellbekk er aldri langt unna.

På Fokkstugu har dei skapt ein ny profil, ein verkeleg pilgrims- og retrettgard, endå under etablering. Der song vi Non (ettermiddagsbøn), bad Angelus og rasta. Opp i lia, over skog-grensa, bortover under høene og ned til Furuhaugli. Ei sæter som no er utbygd med rom og hytter. Vi syng Vesper  (aftansongen) ute i solljoset. Middag – og snart ny bibeltime som br Haavar Simon (dominikanarbror) skal halde. Før kveldsbøn og nedroing til natta.  Vidare til Hjerkin i morgon.




kategoriar