Arkiv for september 2009

30
Sep
09

officium: onsdag, 26. vike i det allmenne året, Fil 2,12-30 (matutin)

”Arbeid på dykkar frelse med otte og age” (v 12)

Er ikkje frelsa gratis? Av nåde? Jau, men ei gåve skal takast i mot. Brukast. Elles tek vi henne ikkje på alvor, ei heller gjevaren.

Det er heile tida noko som vil få oss bort frå kallet vårt og frå den vegen som fører til livet og til æveleg frelse. Å kome i mål, går ikkje av seg sjølv.  Framfor alt skal vi oppdage at å gro fastare saman med Gud, er det største og mest fascinerande vi kan ta del i. For mennesket er skapt for Gud.

Både på grunn av det sårbare og riskikable ved prosjektet og på grunn av gleda over  å bli forma av Guds hand skal vi ha den aller største respekt og ærefrykt for kallet vårt.

I det er alt vunne. Utan det er alt tapt.

29
Sep
09

officium: Festen for St Mikael, St Gabriel, St Rafael (Mikkelsmesse), Joh Op 12,1-17 (matutin)

”Mikael og englane hans gjekk til strid mot draken” (v 7)

Mi-ka-el? Kven er som Gud? Det er tydinga av namnet åt erkengelen. Englane speglar Guds vesen og herlegdom. Dei er reine ånder, som han. Dei er bindelekkar mellom himmel og jord, mellom Gud og all skapningen. Dei tilbed (kjerubar og serafar), dei tek del i Guds verdsstyre (troner, makter herredøme, erkeenglar), dei blir sende ut for å tene oss og verne oss (englar, vernenglar); dei er ”ånder som tener Gud” (Hebr 1,14), ja,  alle Guds born har ein engel som alltid ser Faderens åsyn (Matt 18,10).

Gud har skapt, ikkje berre den synlege verda, men òg den usynlege, Han er creator omnia visibilia et invsibilia , «skaparen av alle synlege og usynlege ting» (den nikenske trusvedkjenninga). Dei falne englane, demonane, er alltid på banen (Efes 6,1ff).

Ser vi livet vårt i dette perspektivet?  Samfunnet, kyrkja, kvart menneske, kvar truande – vi er under angrep frå dei vonde åndsmaktene, men vi kan påkalle Guds sterke englar og stå støtt.

For: Mi-ka-el? Kven er som Gud?

28
Sep
09

nota bene: 50!

50 personar! I den store domkyrkja i Roskilde, i Danmark, på ei vanleg sundagsgudsteneste! Så i fylgje intervju med ein prest der, i Vårt Land i dag. Sjølv var eg i Fredrikstad domkyrkje her i vår, på ei ordinær høgmesse. Der var det 60 tilstades – og det er nesten det dobbelte av vanleg, sa dei.  I mange landsens kyrkjer er det nok også skrint.

I Roskildedomen er det plass til eit par tusen og sikkert oppunder det i Fredrikstad også.

Det seier seg sjølv at eit slikt kyrkjesystem berre kan oppretthaldast med statlege midlar, som eit kunstprodukt. Men verre er det at det hindrar realisme i vurderinga av kva som er situasjonen for dei nordiske folkekyrkjene. Og dermed hindrast også kontsruktive grep for å møte situasjonen før det er for seint. Konsertar og kulturarrangement og full kyrkje på julekvelden er ingen redningsplanke. Ei kyrkje som ikkje er boren oppe av ei livskraftig evkaristisk forsamling (nattverdfeirande kyrkjelyd), er dødsens uansett kva som elles skjer.

Her er det berre éin veg å gå: Regruppér kyrkjelydane/soknene med eit rimeleg stort tal praktiserande kristne i kvar eining. I England blir dette gjort i katolsk samanheng, der folkeflytting har lagt ein del lokale kyrkjelydar aude. I staden for nokre få personar i svære, kostbare bygg, leiger eller overtek ein nedlagde anglikanske kyrkjer, eller brukar (midlertidig) eit anna lokale; ein idrettshall e. l. Så feirar ein messe med mange hundre som samlast frå eit større område, med fleire prestar, med god forkynning, med vekt på forbøn og fellesskap. Utfrå dette kan anna arbeid og mindre fellesskapar vekse fram.

Dette bør vere vegen å gå for ”folkekyrkjer” i same situasjon, tillempa etter lokale tilhøve.

Kyrkja er ikkje eit landsdekkande religiøst serviceorgan, men ein fellesskap av fellesskapar. See?

28
Sep
09

officium: Måndag, 26. vike i det allmenne året, Filipparane 1,12-26 (matutin)

”For meg er livet Kristus og døden ei vinning” (v 21)

Kven andre enn ein apostel kan ta så sterkt i? Etter møtet ved Damaskus var skiljet mellom død og liv, mellom tida og æva på ein måte borte for Paulus. Kristus fyller romet. Alt er i han, han er i alt.

Døden synest å stengje oss ute frå røyndomen. Men enn om døden er ein del av ein større røyndom? Kan kjærleiken døy? Kan alt det vi reknar for absolutt, det som gjer det menneskelege livet så høgt verde – kan det berre bli borte?

Kristus, Gud og menneske,  er brua mellom det vi ser og det vi anar: Den usynlege verda.

27
Sep
09

carpe diem: blog-news, priorat mm

Nemleg at eg på den nye framsida har fått på plass  (igjen) arkiv, oversikt over kategoriane og ein søke-knapp. Alt til høgre på sida. Vonar dette lettar bruken av bloggen. Igjen: kom gjerne med spørsmål og innspel.

I min nye eksistens som prior ved klosteret dei neste tre åra, vil bloggen gå som før. Kanskje får eg også meir høve til skriving og studiar, med færre eksterne oppdrag. Ein preikebror skal både vere ute og forkynne og undervise – og ha sin konteplative base i kommuniteten. Med ulik vekt i ulike fasar. Takk for forbøner.

Dette året underviser eg også i dei katolske studiane ved Menighetsfakultetet.  Der studerte eg sjølv på syttitalet, så det er ei interessant oppleving å kome tilbake i ein annan modus. Ingen ting er så fullt av overraskingar som Guds planar.

26
Sep
09

nota bene: katolsk vekst

Siste statistikk frå dei tre norske katolske bispedøma viser at den katolske kyrkja i Noreg  nærmar seg 70 000 truande; det er nesten 9% vekst på eitt år. Heia Ecclesia! Vi treng fleire kyrkjer!

26
Sep
09

officium: laurdag, 25. vike i det allmenne året, Esek 47,1-12(matutin)

”Vatnet dei får, skal renna ut frå heilagdomen” (v 12)

Templet. For profeten og presten Esekiel er det sentrum for Israel, for verda, for livet. Frå heilagdomen fløymer det levande vatn, fløymer det liv frå Gud. Templet. Der Gud rører ved jorda og opnar sine kjelder.

Elvar av liv vatnar trea så dei ber frukt og lauv. Der vatnet slepp til, vert alt liv friskt og fornya. I vår tid har vi oppdaga naturen som eit mysterium og ikkje berre som råstoff. Også naturen vert påverka av moralske og åndelege relaitetar. Utan Gud, døyr verda.  Der kyrkja opnar opp for Guds forløysande kraft, i messa, i bøna, i livet vårt – der rører ho ved alt som er til.

No opplever vi i glimtar og teikn det som ein gong skal kome. Når skapningen vert som eit sakrament. Då skal vi sjå det:  ”Frukta på trea skal vera til mat og blada til lækjedom” (ib.)




kategoriar