Arkiv for april 2008

30
Apr
08

Carpe diem…

LITT PÅ REISE IGJEN

Denne helga blir det rask reise tur-retur Noreg i eit oppdrag. Drar frå Roma torsdag morgon 1/5, retur frå Oslo sundag 4/5. Be for reisa. Elles er eg godt igang med det eg skal skrive her denne våren. Og det er sol og fint her for tida. Men ingen vårljose kveldar og netter for ei nordisk sjel…

Skal prøve å blogge meg på i helga også, men kan ikkje love noko. Nett eller ikkje nett – that’s the Question!

Pax et bonum!

30
Apr
08

poetica…

Ein skal ikkje legge ut dikt om seg sjølv, men eg lova det! – til forfattaren; éin av lærar-studentane frå Høgskulen i Hamar, som eg fylgde til Assisi nyleg. Ein kjempegjeng! Diktet er skrive på ”bror Buss” frå Assisi til Roma…


TIL FR ARNFINN

Arnfinn er en mann som lever i Frans sin ånd,
iført moteriktig kutte og rosenkransbånd. Les meir «poetica…»

29
Apr
08

officium…

29/ 4; Festen for Sta Katarina av Sienna; akklamasjon frå forbøner (vesper)

”Munda nos, Domine, in sanguine Agni”
(”Reins oss, Herre, i blodet åt Lammet”)

Ei bøn og ein tanke som er heilt i samsvar med den heilaga Katarina i hennar skrifter, hennar bøner, hennar vitnemål for verda. Jesus var for henne ikkje minst den elskande og lidande; Lammet. Var ho meir syndig enn andre? Berre Gud kjenner hjarta. Eg trur at ho sterkt identifiserte seg med samtida si, med menneska som så ofte var slik Jesus såg dei: ”som sauer utan hyrding”. Ho såg vanmakta og ureinskapen i kykja. Men ho laga ikkje ei sekt for dei ”reine”. Ho bad om Jesu Kristi reinleik for seg og for alle. ”Reinleik” – eit ord som kanskje mest påkallar grimaser for mange. Men eg trur reinleiken svarar til ein djup lengt i mennesket: det som toler ljoset, det som vågar å sjå opp, det som har slutta å kalkulere, slutta å ”sno seg”, som er endeframt. Integerert. Heilt. Ope.

Mennesket treng å møte ei stor Rettferd, ei stor Sanning for å kome til sans og samling. Men det treng mest ein stor Kjærleik, som har tolt alle støytane, som har vunne tilbake den tapte og utledde reinleiken i verda. Dei som ser dette på seg sjølve, i seg sjølve, dei skjønar kva det er å be: Munda nos, Domine! Reins oss, Herre!

29
Apr
08

carpe diem…

«A WOMAN FOR ALL SEASONS»

Kyrkja har feira den hl Katarina av Sienna (f 1347) i dag. For oss dominkanarane er det ein festdag ettersom ho tilhøyrde den dominikanske 3.orden (lekmanns-grein). Det var ei tynn, asketisk kvinne – men sterk som stål både intellektuelt og åndeleg. Mystikar og politikar, tilbaketrukken og pågåande, skribent og frimodig talar. Ho var rådgjevar for den fyrste store reformatoren av dominikanarordenen, Raimund av Kapua; så mykje av reformen (fatigdomen, tystnaden, klausuren) var nok hennar idear sett ut i livet av Raymond et co. Ho jobba veldig for å få paven tilbake til Roma og få ein slutt på splittinga (Avignon/Roma). Ho har status som ”kyrkjelærar” (doctor ecclesiæ) og er ein av vernehelgnane for Europa.

Noko av hennar jordiske leivningar ligg i den store dominikanarkyrkja (den einaste gotiske kyrkja i Roma), like bak Pantheon, for dei som er litt kjende: Sta Maria Sopra Minerva (det var eit Minerva-tempel der tidlegare). Eg burde ha vore der på den store messa i kveld; bede om hennar forbøn for ordenen, for meg sjølv, for Europa (inkludert Noreg!). Men eg må prioritere skrivinga som eg no er godt i siget med. Det er min raison d’ Être her i Roma. Så eg trur Katarina ville ha ”sagt”, om eg dukka opp:
-«Gå heim til cella og tastaturet ditt!» Det kunne likne henne.:)

Men eg veit at ho bed for alt det eg nemde. Det trengs. Kyrkja er boren av dei heilage si forbøn, av ”skya av vitne” som fylgjer med oss frå tribunene der oppe (Hebr 12, 1f).

26
Apr
08

poetica…

ein salme, sidan det er helg…

Å, SAKRAMENT SÅ SÆLT

Å, Sakrament så sælt
løynt i eit jordisk ly.
Sjå, kring ditt låge telt
vår bøn vi fram vil by
Å, Jesus, høyr vår lov og pris
av kjærleik fylt, som Paradis!
Å Sakrament, så sælt!

Å, Sakrament av fred
ein heim, for hjarto kjær,
der rastlaus lengt sig ned,
all sorg finn kvile der!
Der i ditt øyra kviskrar vi
så trygt vår bøn, vårt tap, vår strid
Å, Sakrament av fred!

Å, Sakrament av ro
ei ark på ville hav,
vern oss ved Kristi blod
til stormen stilnar av
Kom frels oss; vinden rasar hardt!
Ja, frels oss; vi gjeng under snart!
Å, Sakrament av ro!

Å, Sakrament, så sælt
som gjestar oss på jord,
du Guddomsmajestet
så strålande og stor!
I frå det djupe lyser du
så natti vik for von og tru!
Å, Sakrament, så sælt!

(”Sweet Sacrament Divine”; av Francis Stanfield, oms. Av fr Arnfinn Haram o.p., 27/9-96)

og her er originalen

Sweet Sacrament divine,
hid in thine earthly home;
lo! round thy lowly shrine,
with suppliant hearts we come;
Jesus, to thee our voice we raise
In songs of love and heartfelt praise
sweet Sacrament divine.

Sweet Sacrament of peace,
dear home of every heart,
where restless yearnings cease,
and sorrows all depart.
there in thine ear, all trustfully,
we tell our tale of misery,
sweet Sacrament of peace.

Sweet Sacrament of rest,
ark from the ocean’s roar,
within thy shelter blest
soon may we reach the shore;
save us, for still the tempest raves,
save, lest we sink beneath the waves:
sweet Sacrament of rest.

Sweet Sacrament divine,
earth’s light and jubilee,
in thy far depths doth shine
the Godhead’s majesty;
sweet light, so shine on us, we pray
that earthly joys may fade away:
sweet Sacrament divine.

26
Apr
08

nota bene…

”PAPPA” ER HEIME IGJEN, MISSON COMPLETED!

Paven er vel tilbake frå si apostoliske vitjng i USA. At frammøtet til messer og samlingar var enormt, er ei kjensgjerning. Presidentkandidatane vert smågutar i samanlikning.

Særs viktig var det at talar, helsingar og føredrag hadde eit innhald utover episkopal fest-retorikk (akk, så vanleg..); der lauvet alltid er grønt, sola skin, flagga er oppe, alle er samde, verda går framover og til og med ordføraren, evt statsministaren, framstår som kristne for ein dag eller to. Av all profesjonell optimisme er den geistlege kanskje den verste. Benedikt oppmuntrar og held saman kyrkja – det er ein del av ein biskops teneste, men han vågar også å konfrontere både innover og utover. Velgjerande er det at det han seier, som t d i SN (FN), har intellektuell substans. Han vågar også å tale om Gud og om Jesus Kristus utanom dei kyrkjelege arrangementa; på den måten bryt han ned noko av den splittinga og isloasjonen som har utvikla seg mellom kyrkja og det sekulære samfunnet.

Også skeptikarar til tidlegare ”politimeistar Ratzinger” frå Truskongregasjonen har – jamvel i prominente og nokså antikatolske New York Times – innrømma at dei temmeleg fullstendig har måtta endre si oppfatning og sine kjensler etter denne vitjinga. Det kunne vere grunn til å nemne som særskilt viktig både Benedikts uformelle møte med nokre av ofra for dei pedofile prestane og møtet med den jødiske synagogen.
Eg vil berre i sum seie at det som har vore avgjerande, er at paven både er sterkt medviten om den katolske og kristne trua sin utfordrande karakter samtidig som han har personleg, intellektuell og åndeleg integritet til å til å forstå samtida si. Difor vil orda hans også ha hald og autoritet og ikkje berre vere pompøse klisjear.

Ein kommentator sa at paven sine ord har tyngde også fordi han ikkje har illusjonar om at kyrkja skal dominere eller triumfere: ”This pope is a minimalist”. Han er klår over at kyrkja gjerne kan bli ein minoritet i den vestlege verda. Det som tél, er at ho har indre kvalitet og er tydeleg og etterretteleg i sitt tilhøve til samfunnet ho lever i.

Denne paven sin styrke er at han kan takle den katolske kyrkja sitt mest kritiske område i dag: den vestlege verda. Og ikkje minst USA. Eit land der den katolske kyrkja si framtid samtidig er langt meir lovande enn i dagens Europa.

Difor var denne reisa så viktig. Som vi snart nok skal få sjå endå tydlegare, trur eg.

25
Apr
08

poetica…

i utlandet tenkjer ein heimover, vestover…

VED STADT

Berre gråte stille
berre la vindane
renne inn
frå havet
puste mot panna mi

sjå kor lyngen skjelv
kor det låge graset
blakrar og bøyer seg

døyvd ramnesong
borti hamrane
den arkaiske urfugl-poesien

å atlantiske høgtid
å regntunge trøyst




kategoriar