Arkiv for april 2009

30
Apr
09

officium: Torsdag, 3. vike i Påsketida, Op 9, 13-20 (matutin)

”Dei vende ikkje om….” (v 21)

… frå dyrkinga av avgudar og frå umoralsk livsferd. Endetidskatatrofane endra ikkje folks innstilling til Gud. Motstanden mot Gud har sett seg. Slik ser den profetiske boka på det historiske sluttdramaet.

Tru og vantru er lite avhengig av dei ytre faktorane. Det er den indre haldninga som avgjer om eit menneske eller eit samfunn har ein opning for Gud eller ikkje.

Omvendinga kjem innanfrå. Angst og aggresjon blokkerer. Bøna for menneska og for verda, opnar.

Advertisements
29
Apr
09

poetica: Berçeuse (voggesong)

Å kjelde av stille gråt
der inne
kva kan eg gjere
for å trøyste deg?

vogge deg vil eg
varleg, varleg
berre denne rørsla
til og frå

så du kjenner
at livet er mjukt
du fell aldri ut av det

du blir
i ein venleg tanke
som blir
hjå deg
alltid

kjenner du det ikkje?
smilen over deg
er større
enn sorga
inni deg

Gråten sovnar til sist
smilen vaker
alltid

når du vaknar
skal du sjå det
og gløyme alt anna

29
Apr
09

officium: Tysdag, 3. vike i Påsketida, Op 8 (matutin)

”Og eg såg dei sju englane som står for Guds åsyn, og det vart gjeve dei sju basunar” (v 2).

Englane er Guds bodberarar og tenarar og dei set hans vilje i verk. Basunane gjev varseltonen: No grip Gud inn, no er det alvor! Sju englar, sju basunar, det heilage talet som syner at vi har å gjere med fullendinga av Guds plan med verda.

I fullendinga si tid, i endetida, vil katastrofar gå over verda. Konfrontasjonen mellom verda og Gud er ikkje til å unngå. Openberringsboka handlar om den universelle frelsa, men varslar tydeleg at det fyrst vil kome kriser; at den definitive motstanden mot Gud og Rettferda vil forbli og til og med intensivere seg.

Vi skal, som truande, ikkje gå til ”heilag krig”, men be for all skapningen og rope: –Maran atah! Kom, Herre Jesus! (22,20)

27
Apr
09

officium: Måndag, vike 3 i Påsketida, Op 7 (matutin)

”Dette er dei som er komne ut or den store trengsla…” (v 14)

Det er martyrane, vedkjennarane, dei Kristtrugne. Dei som har gått inn i den komande verda. Som overvann seg sjølve. Ein amerikansk studie framsteller dei skandinaviske landa og folka som dei mest vellukka i verda, samtidig som dei er dei mest sekulariserte.

Uansett kor vellukka og velordna eit samfunn og eit liv kan vere, er det ikkje den endelege målestaven. I våre samfunn er alt det hinsidige underordna, ja, nesten borte. Vi blir ”bekrefta” i det reint naturlege, dennesidige livet; det overnaturlege, heilage og evige har ingen fordringar på oss lenger.

Gud har gjeve oss alt det menneskelege og naturlege, men han vil at det skal overskridast, utvidast og forløysast. Mennesket er noko ”meir”. Det har dei teke frå oss.

For: ”Kva gangnar det eit menneske om det vinn heile verda, men taper si sjel?”  (Matt 16,26)

25
Apr
09

carpe diem: Bergen, tur-retur

Eit par, tre dagar i Bergen og omegn. I Strusshamn kyrkje på Askøy var det kyrkjelydskveld om det kontemplative livet sin plass i kyrkja. Det er ikkje noko hokuspokus eller simsalabim eller ei slags forfina interesse for dei særleg åndelege. Det er å velje ”den gode luten”, som Maria i Betania, ved Jesu fot. Det er å fokusere på Gud, å ”sjå”, slik sauene ser på ein som passerer, det er å ha ”saudestiren” (for å seie det på sunnmørsk) på Gud!. Det er å ikkje gi seg når ein bed, å vere sta og pågåande som den kananeiske kvinna, det er å ”tru at [Gud] er til, og at han løner dei som søkjer han” (Hebr 11,6). Ein levande, involerande Gud for levande menneske.

Ja, dette har vore emne der eg har vore og tala i det siste,. Etter ynskje frå arrangørane. Noko rører på seg.

Mange vener frå tida i Bergens-området har eg møtt. Takk til Dom Alois (Brodersen), soknepresten i St Paul (den katolske soknekyrkja) som eg budde hos! I den ljose aprilkvelden har toget tatt meg over høgfjellet og ned i den spede, men vakre våren i Hallingdal og austlandsbygdene. Tilbake til basen. No blir eg her til den 6.mai.

25
Apr
09

officium: Fredag og laurdag, 2. vike i Påsketida, Op 3 og 4 (matutin)

”Og sjå, i himmelen stod det ein kongsstol…” (3,2)

Korleis ser det ut i himmelen? Mange stiller spørsmålet, anten det er undrande eller provoserande. Fordi ein har ei kjensle av at himmelen er noko fjernt og uverkeleg, ei slags barnsleg førestelling som vi ikkje lenger forbind noko med eller som ikkje har nokon apell til oss.

Johannes såg inni himmelen, på Patmos, på Herrens dag. Sentrum i visjonen er Gud sjølv. Han er i sentrum av alt som er. Ein kongsstol, eit brennpunkt, ei kjelde. Rundt han og framfor han er det underfulle livsvesen, flammande faklar og tilbedande presbyterar. Liv og makt bryt fram ustanseleg med eld, lyn og drønn. Like ved tronar Lammet som er slakta; sentrum i universet er det store, sonande offeret.

Midt  i Verdsaltet blir det ferira ein liturgi. Venleik, rettferd, jubel, fascinasjon. Som når eit barn blir født , som når ei stor sanning blir ytra, som når eit kunstverk blir avdekt, som når eit orkester eller ein musikar slepp laus straumen av tonar. Alt strøymer ut frå Han som er å sjå til som jaspis og karneol. Kring han er det ein regboge; han er som smaragd (v 3).

Himmelen – det er å sjå Skaparen, og samstundes å sjå skaparverket med livet i all si bragd, i eitt, stort ljos.

23
Apr
09

officium: Torsdag, 2 vike i Påsketida, Op 3 (matutin)

”Sjå, eg har sett fram for deg ei opna dør” (v 9)

Mørkret kan tetne rundt oss, hindringane reise seg, motstanden hardne til. Våre eigne resursar kan synest så ynkelege og uvisse. Korleis kan vi våge å halde fram med å tru, å be, å forkynne, å tale, å vedkjenne? Alle utsikter og prognosar tilseier at motkreftene har ein lett match med oss.

Kva så? Allherskaren, den herleggjorde Menneskesonen, han som tronar over universet, han som er Alfa og Omega, han som heile historia handlar om, han har sagt:-Sjå, eg har sett fram for deg ei opna dør!

Difor kan du gå vidare, ta det neste steget.




kategoriar