29
Feb
08

officium…

Torsdag, vike 3, sal 132 (vesper)

”Eg unner meg ikkje blund på augo… før eg har funne ein stad for Herren, ein bustad for Jakobs veldige” (v 4-5)

David ville så gjerne at Herren som hadde vandra med folket sitt, skulle ”slå seg til ro” i det lova landet saman med folket. Han som ”tronar over kjerubane” på paktkista, han er Israels midtpunkt; Gud og menneske skal ikkje berre vandre saman, men bu saman.

Vi lever i samfunn og mellom menneske der Israels Gud er blitt ein framand, der han ikkje har ”ein stad”. I alt kyrkja held på med, skulle ho ha dette for augo: å finne stader og bustader for Herren. Kvifor skal han vere heimlaus? Kvifor skal han vere ein flyktning, ein ukjend? Eg trur han kjem heim att også til menneska i vårt land ikkje minst gjennom dei truande som flyttar til landet vårt, som vågar å vise at dei trur, at dei hyllar ”Jakobs Veldige”. I arbeidslivet og privatlivet, i det kulturelle livet, i det offentlege livet, på akademia og i redaksjonane – vil eg arbeide og leve for at han skal finne seg bustader.

Han vil ikkje tvinge seg inn på nokon, han er viljug til å dele plassen med andre, for fridomen si skuld. Men han vil vere heime hos nokon, han vil at andre skal kjenne han att gjennom dei; dra kjensel på han, sin Skapar.

Eg tener ein meir og meir ”heimlaus Gud” i Noreg– men eg ”let ikkje augneloka kvila” før eg ser stengde dører opne seg igjen. Også i mitt folk skal han ha ein heim.

Reklame

0 Svar to “officium…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: