31
Mar
12

officium: laurdag, 5. vike i faste, frå ein påskehomilie av den hl Gregor av Nazianz (matutin)

«Søte er naglane, om dei enn er svært skarpe»

St Gregor bed oss om å feire påska ved i trua å vere tilstades i hendingane, som ein av personane i dramaet:  «Er du Nikodemus, denne nattlege gudryktige, salv han [Jesus]og legg han i grava. Og er du Maria, den andre Maria, Salome eller Johanna, gråt i morgongryet. Ver den fyrste til å sjå at steinen er teken bort, møt engelen og Jesus sjølv».

Kan det seiast vakrare og sannare? Aller mest: «Lat oss tola alt for Ordet skuld, lat oss etterlikna hans lidingar med våre lidingar..lat oss skunda oss opp på krossen. Søte er naglane….»

Det kan ta lang tid og mykje nåde å kome dit at vi kan seie dette. Men eg trur vi anar det.

Reklame

7 Svar to “officium: laurdag, 5. vike i faste, frå ein påskehomilie av den hl Gregor av Nazianz (matutin)”


  1. april 1, 2012 ved 5:41 pm

    Når jesus selv ba så svetten dryppet som blod, og disiplene ikke klarte å våke med ham, skulle vi ønske å krype opp på korset i hans lidelser? Vi ville alle være som disiplene som flydde bort, og som Peter som fornektet.
    Jeg forstår ikke hva du tenker deg her!

    • april 2, 2012 ved 7:32 am

      Det burde ikkje vere så merkeleg. St Gregor uttrykkjer på sin måte det som er ei sentral sanning i kristen tru: At vi er sameina med Kristus, i hans liding og død, som i hans oppstode. Dåpen er ein død og ei oppreising med Kristus (Rom 6), Paulus talar både om at han er «krossfest med Kristus» (Gal) og at han kjenner «samfunnet med hans lidingar og krafta av hans oppstode (Fil 3). Alt dette uttrykkjer det Jesus sjølv seier; at vi skal fylgje etter han, og der han er, som Herre, «der må også tenaren hans vera».

    • 3 Herman
      april 2, 2012 ved 8:12 pm

      Kristus drar alle til seg på Korsets tre. Å korsfestes med ham skal ikke tolkes bokstavelig jfr Vatikanet. Det foregår likevel mange steder, som f eks på Filippinene. Det vil Vatikanet ha en slutt på. Vi forenes ved Korset slik Kristus selv gir uttrykk for (gidder ikke en gang å finne steder i Bibelen som beviser det). Vi korsfestes alle med Kristus, ikke bokstavelig, men idémessig. Men likevel bokstavelig.

      Når det er sagt er det ikke annet å si enn at man ikke kan si at «slik er det og sånn er det» om himlenes rikes mysterier. Og der finner vi også korset.

      Kristus går fremdeles med sine sår i Himlenes rike. Hvordan vet jeg det? Det vet jeg ikke. Jeg kan nemlig ikke si at «sånn er det» eller «slik er det» om det som hører Himmelen til. Sånn er det bare!

      Ha en fin påsketid!

      Hilsen Herman

  2. april 2, 2012 ved 5:33 pm

    Ja, at vi har del med i Kristi lidinger er vel fordi hans død var for vår skyld, stedfortredende, tilregnet oss, for oss. Vi betrakter ham og vet at vi er korsfestet med ham, og at vi vokseri den erkjennelsen, men mener du at paulus her mener at vi rent fysisk skal krabbe opp på korset? Søke rent konkret å sette nagler gjennom hendene? Er ikke hans offer nok og et evig offer? Eller menes det innlevelse, meditasjon?
    Eller er det å stå i det man møter i livet, enten det er med eller motgang? Hente styrke til å leve et stadig bedre kristenliv?
    Jeg spør fordi dette uroer meg.

    • april 2, 2012 ved 6:19 pm

      Gregor talar sjølsagt billedleg. Akkurat som når Jesus talar om at vi skal «ta krossen vår opp» – eller, som sagt, som når Paulus seier at han er «krossfest med Kristus».

      Kristus deler alt med oss,. Fyrst og fremst tek han på seg våre synder, det er det fundamentale. Difor kan vi dele alt med han. Alt du møter i livet, kan sameinast med Kristi liding. Han tar det opp i sitt overggjevande offer og forløyser det, forsonar alt det motsetningsfulle og opprivande i seg. Og gir det tilbake til oss. Her er eit dikt som eg skreiv om dette ein gong:

      ALT

      All min angst og all mi liding;
      du veit om det.
      Med eit hjarta vart og såra
      veit du om det.

      Alle tankar, alt eg gjorde;
      du veit om det.
      Med eit hjarta gjennombora
      veit du om det.

      Sei til meg når allting mørknar:
      ”Eg veit om det,
      kva som enn skal henda med deg,
      veit eg om det.

      Allting, allting er forsona
      ved meg, i meg.
      Gjev meg alt, så skal eg leva
      med deg, i deg!”

  3. april 3, 2012 ved 12:44 pm

    Takk! Vakkert dikt!
    Måtte lidelsen skjules i oppstandelsens glede.


Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: