10
Mar
11

officium: torsdag etter oskeonsdag, frå fastepreike av pave leo den store (matutin)

I tida framover knyter eg kommentarane/meditasjonane til dei patristiske (kyrkjefedre-) tekstene i matutinen (ottesongen). Referansane finst  i dei gjeldande katolske tidebønbøkene (Tidebønnene, bind I-IV). 

«Høgtelska, det som einkvar kristen bør gjera til ei kvar tid, det må vi no gjera med endå større omhug og fromleik enn elles».

Ofte får vi høyre at det ikkje er naudsynt med ei eiga fastetid eller ei eiga botstid. Vi skal jo legge vinn på dygder og eit rett liv heile tida, ikkje lure oss unna med eigne sesongar for gode gjerningar. Dette høyrest fromt ut, men tek ikkje høgde for den menneskelege røyndomen. Vi er skapningar som som treng øving, påminning, oppseding.

Mennesket er eit «pedagogisk vesen».  Det du vil skal finne ein fast plass i livet ditt, det må du setje av særleg tid til: God form krev trening, tannhelse krev tannpuss, god kommunikasjon krev tid for samver og samtale. Den som ikkje vil setje av tid til bøn fordi han menier seg å kunne be når som helst, han vil snart oppdage at han korkje bed til fastsette tider elelr i det store og heile.

Det er ei tid for alt, seier Forkynnaraen. Også ei fastetid.

 


0 Responses to “officium: torsdag etter oskeonsdag, frå fastepreike av pave leo den store (matutin)”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


<span>%d</span> bloggarar likar dette: