09
Mar
11

homiletica: Oskeonsdag – høgtidleg innleiing av fastetida, st dominikus krk, matt 6,1-6; 16-18/Joel 2,12-18/2. Kor 5,20 – 6,2

Fullsett kyrkje her i klosteret i kveld, i den messa som innleier fastetida. Det blir vigsla oske etter preika/homilien, og alle kjem fram og får oskekross teikna på panna med orda: «Kom i hug, menneske, at du er støv og at du skal venda tilbake til støv»; eller: «Vend om og tru på evangeliet!»

Kjære brør og systre!

Vi står ved inngangen til fastetida. Evangeliet førutset at vi fastar. Når dere faster…, seier Herren, ikkje: ”Viss dere faster…”. Det skal vere ei rett fastetid, det minner både evangeliet oss om og profeten Jesaja i den fyrste lesnaden.

Ei rett faste!

Faste er i si grunntyding, heilt konkret, å avstå frå mat, å kjenne hunger. Men det er også å ta fatt i dei andre av våre apetittar, begjær og lidenskapar. Dei er gode, gjevne oss av Gud, men vi skal vere herre over dei, ikkje dei over oss. Det er dette vi skal øve oss i, få ei ny røynsle av, i fastetida. Ikkje minst er dette viktig i våre rike samfunn; våre livsbehov er overutvikla, vi tar opp for mykje plass i verda, rett og slett. Gjennom den rituelle fastetida treng vi å gå inn i ei meir omfattande fastetid, for å tøyle vårt konsum. Til det beste for oss sjølve, fysisk, psykisk og åndeleg. Til det beste for vår neste, til det beste for naturen og heile skaparverket. Fastetid – det er  bra, både antropologsk, politisk og personleg, for å seie det slik!

For vi er blitt ein slags Mumle Gåsegg-kultur; vi sluker alt vi kjem over:  Føde, teknologi, kulturliv, turisme, underhalding. Til slutt misser vi også evna til å glede oss over livet og over dei godane Gud unner oss. I fastetida skulle vi seie: Less is more! Mindre er meir!

I særleg grad har vi godt av å få kontakt med våre behov, og dermed kjenne på våre grenser. Kjenne kor avhengige vi er; av andre, av naturen, ja, av Gud. Mennesket er eit avhengig, sårbart og forgjengeleg vesen. Nettopp difor held vi fast på skikken frå det gamle Israel, den bibelske skikken med oske som botsteikn. Oskekrossen vi snart skal motta på panna vår, minner oss om a vi er døyelege; ”Menneske, kom i hu at du er støv”, lyder orda vi skal høyre. Oske og støv, dvs jord. ”Av jord er du komen /til jord skal du bli!” Ein dag er det sant for alvor.

Det set oss på plass.  Ja, også Gud veit at vi er støv, står det.Vi har lov til å kome til han, han har forståing for våre veikskapar. Han veit korleis vi er skapte, han kjem i hug at vi er støv (Sal 103,14). Difor nyttar det også å be, å gjere bot, å fornye slitt liv. Det er demonen som seier: -Det nyttar ikkje å gjere det gode, det nyttar ikkje å søkje  Gud no. Eller:  Det er så mykje  vondt i verda, vi kan ikkje hjelpe alle, likevel. Og det er så mykje vanskeleg i mitt liv. Det nyttar ikkje.

Men  det nyttar! Gud har i Jesus Kristus gjort opp for alle våre synder; Han som  ikke kjente til synd, ham har gjort til synd for vår skyld – for at vi skulle bli ett med Guds rettferd, høyrde vi i den andre lesnaden.

Fastetida er ein nådetid. Det vil seie eit tid då Gud møter deg, då Gud handlar – og du kan handle.  Ei effektiv tid. Ei tid for endring, for eit nytt grep i livet, i stort og i smått. For som vi også høyrde:

 Se nå er tiden inne, nå er frelsens dag!

 

 


0 Responses to “homiletica: Oskeonsdag – høgtidleg innleiing av fastetida, st dominikus krk, matt 6,1-6; 16-18/Joel 2,12-18/2. Kor 5,20 – 6,2”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


<span>%d</span> bloggarar likar dette: