09
Aug
10

homiletica: 8. august, festen for den hl Dominikus, st dominikus krk, Luk 10

 

 Kjære brør og systre!

I år fell festen for den hl Dominikus på ein sundag – og heile den dominikanske familien – brør, systre og lekdominikanarar, og alle vener elles, feirar den hl Dominikus, vår far.

Men kva er det vi  då feirar? Vi feirar det vi las i evangeliet: vi feirar utsendinga av apostlane, vi feirar den apostoliske forkynninga, det apostoliske livet! Ja, vi feirar gjenoppdaginga av det apostoliske livet – for det var det St Dominikus og hans vener gjorde; dei gjenoppdaga det apostoliske livet i dets fylde!

Apostlane sitt liv, som etterfylgjing av Kristus, som noko djupt personleg og som eit liv i fellesskap –  det har vore ein inspirasjon for all fornying i kyrkja. Heile klostertradisjonen, den monastiske tradisjoen frå ørkenfedrene av, var ein freistnad på å verkeleggjere Kristi apostoliske kall: -Fylg meg! Om du så må gi avkall på alt anna! Men Dominikus og tiggarmunkane gjennoppdaga oppbrotet og vandringa i det apostoliske livet. Og ikkje minst Domiikus gjenoppdaga forkynninga! Difor grunnla han nettopp Ordo Fratrum Prædicatorum, Preikebrorordenen. Fordi apostlane, ja Kristus sjølv, så å seie var tiggarmunkar, dei kombinerte felleslivet, fatigdomen, lydnaden og forkynninga. 

Biskopane er jo apostlane sine offisielle etterfylgjarar; dei er den eigentlege og primære ordo prædicatorum, dei som fyrst av alle har ansvar for forkynninga og læra.  Men på den hl Dominikus tid, på 1200-talet, hadde mykje av dette gått i gløymeboka, biskopane var blitt feudalherrar og gløymt både fatigdomen og forkynninga, langt på veg.  Mens folkemengdene vaks, byane vaks – og avstanden mellom kyrkja og folket vaks.

Nettopp då skjøna Dominikus – og pave Honorius – , ved Guds nåde, at Kristi ord må ut til folket, og at det ikkje nyttar å tale berre med ord. Heile livet og livsforma må tale med. Sjølsagt må det talast med ord; det var nettopp skrikande mangel på forkynning og undervising, og vi skal ikkje høyre på dei som seier at muntleg og skrifteleg forkynning ikkje trengs, ikkje er viktig.  Dominikus stifta ein predikarorden og hans folk måtte studere Ordet for å kunne forkynne Ordet. Dei visste, som apostlane: Så kjem då trua av bodskapen ein høyrer, og bodskapen kjem ved Kristi ord(Rom 10,17) , slik Paulus seier i Romarbrevet.  Men Ordet må levast, livet må formast av han som er Ordet; difor fatigdomen, difor lydnaden, difor sølibatet, for dei som vil ta det heilt ut. Difor bøna, difor sjølve det hjarteslaget som er Kristi medynk og miskunn med syndarar; lengselen etter å vinne det bortkomne mennesket tilbake til Faderen, for tid og for æve. Difor mottoet : For verda si frelse, dominikanaraordenen sin formålsparagraf.  Det er faktisk utfordrande og artig å tenkje på at St Dominikus kloster er registrert i Brønnøysund-registeret med fylgjande formål: ”Verda si frelse”! Det er meir enn fromme ord, det er vårt offisielle, faktiske formål. Gud veit det, Brønnøysund veit det. Veit vi det?

Å styrke den apostoliske forkynninga – det er vårt kall som dominikansk familie i dag. 

Det gjeld biskopane, no som då. Så lett blir det episkopale embetet tynga med av mange plikter, av administrasjon og representasjon og festlege markeringar. Men biskopane skal ikkje bere sjå til at andre preiker; dei skal sjølve preike og undervise, direkte, til folket, til truande og ikkje-truande. Fortløpande undervising i katolsk tru, ved den lokale biskopen – det ville oppfylle ei forventing, det ville skape fornying.

Det gjeld lekfolket – som treng å ta til seg ein større fylde av kristen undervising og teologisk vegleiing. Som profeten Jeremia seier:

Sjå, dagar skal koma,

        lyder ordet frå Herren Gud,

        då eg sender hunger i landet,

        ikkje hunger etter brød eller torste etter vatn,

        men etter å høyra Herrens ord.

Fornya mottaking av Guds ord, det vil i sin tur hjelpe dei truande til å formidle si tru, kvar på sin post i samfunnet, privat og offentleg. Vi er alle apostlar, vi er alle preikebrør- og systre!

Det gjeld oss som har tatt på oss arven frå den heilage Dominikus: Vi treng å la vår røyst høyre, både innover i kyrkja og utover i samfunnet. Og vi treng å leve den apostoliske forkynninga, leve Ordet, slik det regulære livet, livet etter kloster- og ordensregelen pålegg oss det.

Brør og systre; eg er er sikker på at vår tid berre ventar på å merke noko av dette. At vi har eit ord å seie som ingen andre har: Ordet om Kristus. At vi står for dette med heile vår eksistens. Då treng vi ikkje be om orsaking for at vi fins. Då kan vi, slik vi høyrde i den 2. lesinga,  alltid vere på pletten, i tide som i utide. Då kan vi vise hver og en til rette, snart med strenge ord, snart med oppmuntrende, og med all en lærerers tålmodiget og autoritet” (2. Lesn).  Då kan vi seie: ”Guds fred i huset” der vi stig inn; ein fred som vil bli tatt i mot eller avvist. Då kan vi seie: Guds rike står for døren! Med lekjedom, med forsoning, med nytt liv.

Vil du opne din munn og tale? Vil du leve det du talar? Slik som apostlane, slik som den hl Dominikus?

(Som vi høyrde i evangeliet:  )

Avlingen er rik, men høstfolkene er få; be derfor ham som er herre over avlingen, at han sender arbeidere ut for å høste den.

 

Og gå så avsted!

Reklame

0 Svar to “homiletica: 8. august, festen for den hl Dominikus, st dominikus krk, Luk 10”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: