20
Jun
10

homiletica: 12. sundag i året, St Dominikus krk, Luk 9,18-24

Kjære Kristtrugne!

Jesus stiller i dag det viktigaste av alle spørsmål – og fokuserer med det på sentrum i teologien og sentrum i den katolske, kristne trua: – Hvem sier folk at jeg er?…. Hvem sier dere at jeg er?

Mange svar kom fram, svar som viste kva folk meinte om Jesus. Så kjem apostlane sitt svar, det apostoliske svaret, gjennom apostelfyrsten Peters munn: -Du er Guds Salvede, altså Messias, Kristus.

Så snart kyrkja tok til å leve sitt liv etter pinsedagen, tok dette spørsmålet til å melde seg: -Kven er eigentleg Jesus frå Nasaret? Kyrkja heldt fast på si tru og vedkjente som Peter, slik det òg er gjengitt: -Du er Messias, Son av den levande Gud. Det er dette som kling igjen i den urkristne vedkjenninga: -Jesus er Herre, altså Gud, og i heile sin fylde i den nikenske trusvedkjenninga, vårt sundagscredo: Vi trur på han

Deum de Deo, lumen de lumine, Deum verum de Deo vero; genitum, non factum, consubstantialem Patri! (Gud av Gud, ljos av ljos, sann Gud av den sanne Gud,fødd, ikkje skapt, av same vesen som Faderen).

Eller som vi song i vårt Gloria/Laudamus: Herre, vår Gud, Guds Lam, Faderens Sønn… du alene er hellig, du alene er Herren!

Brør og systre! Det er dette – trua på Jesus Kristus –  som er aksen og kjernen i den katolske trua. Alt i kyrkja sitt liv heng saman med dette, alt spring ut av dette, stadfester, vernar og forkynner dette. Det er dette det er sikta til i den urgamle romerske kanon, den fyrste evkaristiske bøna, når vi bed for alle som trofast bekjenner og våker over den katolske og apostoliske tro. Det er denne trua katekumenane  får spørsmål om når dei dei blir døypte, det er denne trua foreldre og fadrar lovar truskap mot når dei ber born til dåpen, det er denne trua konvertittane tek stilling til og stadfester når dei blir opptekne i den katolske kyrkja sin fulle fellesskap.

Heile kyrkja er eit stort Kristus-mysterium. Utan han, blir alt eit tomt skal, uansett kor mykje interessant og spennande vi kan varte opp med.

Messa er Kristi levande nærvere – i dei truande som er hans lemmer, hans kropp, i presten som handlar i Kristi stad; i bibelorda og  Evangeliet er det han som talar, i hostien og kalken er det hans offer som er nær. Troens  mysterium som vi forkynner og lovpriser i evkaristien – det er han, hans død, hans oppstode, hans gjenkomst i herlegdom og triumf!

I skriftemålet er det han som seier, gjennom presten: Ego te absolvo! Eg tilgir deg dine synder.

Karismane, nådegåvene, det er Kristi gåver: Han som steig opp i det høge, som gav menneska gåver. Den heilage Ande, Talsmannen som han sender oss, skal ta av mitt og forkynne for dykk, slik han lova det. Han skal herleggjere meg, sa han også. Det finst ingen kristen spiritualitet, ”åndelighet”, utan Kristus!

Og diakonien – det er Kristi eigen kjærleik som blir levd og praktisert i kyrkja, i den kristne fellesskapen. For han sa, då han etter den fyrste messa la av seg messehakelen – kappa si – batt opp om seg, bøygde seg ned og vaska føtene til disiplane, som ein annan slave: Det er eit eksempel eg har gitt dykk. Som eg har gjort mot dykk, skal de òg gjere mot kvarandre.

Alle bønene vi bed, både i liturgien og personleg, bed vi Ved Kristus, vår Herre. I Jesu namn. Fordi han er vår øvsterprest, mellommannen mellom Gud og menneske. Ja, heile vårt liv som truande lever vi i Kristus, i Herren, seier apostelen. Fordi alt er nåde. Når vi er svake, er han sterk i oss, for hans makt blir fullenda i vår vanmakt. Som vi høyrde: I kraft av troen er dere alle Guds sønner, i Jesus Kristus: idet dere er døpt til Kristus, har dere også ikledd dere Kristus (2.lesn).

Helgnane – dei er ikkje noko i tillegg til Kristus, noko som skyggar for Kristus, slik mange meiner. Nei, dei er eitt med han, dei er i han og han i dei, dei er ein del av Kristus-mysteriet. Martyane døde med han og difor lever dei med han, det har dei kristne visst frå fyrste stund. Når vi feirar deira festar og minnedagar, feirar vi Kristus!

Ja, til og med hierarkiet og presteskapet er der, ikkje for sin eigen del, men for å representere Kristus, for å vere hans tenarar. Dei er rett og slett ’ministrantar’, dei også. Sjølv paven, ja nettopp paven,  har dette som si viktigaste oppgåve: Å styrkje sine brør i trua; nettopp den trua som den fyrste paven, den fyrste Peter vedkjende: Du er Guds Salvede! Den trua kjem Peter til å  vedkjenne heilt til tida sin ende, om så alle andre skulle fornekte.

Difor, brør og systre: I denne trua vil eg leve, i denne trua håper eg å få døy. Kva som enn skal kome over meg, kor mørkt eller kor ljost livet skal kome til å arte seg: Eg vil sjå opp til han som de har gjennomboret (1. lesn), han som gav alt for oss.

Berre i hans ljos ser vi ljoset.

I namnet åt Faderen og Sonen og Den heilage ande. Amen


0 Responses to “homiletica: 12. sundag i året, St Dominikus krk, Luk 9,18-24”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


<span>%d</span> bloggarar likar dette: