18
Jun
10

carpe diem: Frå klostergangen…

Sur sommar så langt. Sit i klosteromgangen og jobbar, dvs les, skriv, tenkjer…  Det er kjøleg, men med tjukk gensar utanpå kutta går det fint.

Tenkjer litt tilbake på dei siste dagane. Sist helg var eg i Stavanger som helgavikar for den katolske soknepresten – og feira fire messer. Kyrkja, St Svithun, er i ferd med å bli ombygd og utvida; ho er longe for lita. I mellomtida brukar ein kyrkjelydssalen som er sprengfylt fire, fem gonger kvar helg. I tillegg til den polske messa i ei lånt stavangerkyrkje.

Det fascinerande er det internasjonale preget, men også blandinga av generasjonane og kjønna. Skrukk-kinna vietnamesiske bestemødre, ungdomar, vaksne, ungar og babyar, menn og kvinner. Når eg preikar, er alle fiksert merksame og opne. Det ljomar i veggene når kyrkjelydssvara i liturgien kjem: Amen! Halleluja! Hosianna! Og med di Ånd! Herre, høyr vår bøn!   Songen og musikken er ei skikkeleg blanding av norske salmar, gregoriansk messesong (kyrie, gloria, credo, agnus dei)  og – i messa klokka eitt – deltaking av det vietnamesiske koret. Koret står ikkje utstilt på galleriet, men sit på dei fremste benkene og er ein del av forsamlinga. Kyrkjelyden syng med; voggande og sterkt, som på eit norsk bedehus. Alt akkompagnert på syntesizar av hjartans lyst. Nydeleg, ecclesia cantans, den syngjande kyrkja, av mange folkeslag, tungemål og stilarter. Den tradisjonelle messeliturgien held det saman i ein verkeleg einskap.

Etterpå er det kyrkjemåltid, med nudlar (trur eg), ris og norske kaker. Og prat og helsing og beskjedar. Nokon står nok bak og organiserer dette med fast hand. Det er sikkert spenningar og usemjer om mangt og mykje, her som elles der menneske er saman. Men trua samlar.

Presten er omringa av ministrantar, gutar og jenter, også godt organiserte. Rart å sjå fjortisane med dei supraste frisyrar, rare briller og sagga bukser; i sakristiet blir det plutseleg ein ordna gjeng som bed førbuingsbønene i kor. Så formar det seg til prosesjon; med ungdomar som ber kross og ljos og røykjelse og småtassane med røykjelsebåten (eit lite, båtforma kar) og diverse anna utstyr. Oppe i koret, dvs scena i kyrkjelydssalen i dette høvet, finn dei sine plassar og utfører sine opppgåver med presisjon. Like sjølsagt som presten og dei vaksne medhjelparane. Ein engleskare av born og tenåringar. Og dette er ei heilt vanleg sundagsmesse.

Velkomne til Guds familie!

Etter ein tur til Solastranda pg nordsjøbylgjene blir eg køyrd til Sandnes og ny messe klokka fire. Der leiger ein den lokale metodistkyrkja, og der er det same opplegget. Men med markert afrikansk innslag. Ny kyrkje trengs, denne er alt  sprengd. Eg er invitertert på middag i ein privat heim.  Vel tilbake i Stavanger, treff eg nokre gode vener; rask vitjing på ein kafé. Så er det tid for å dra til flyplassen. Snart glir flyet høgt over landet mot Gardermoen.

Summa: ”Guds menighet  er jordens største under”!

No går eg inn, brr, det er kaldt. God natt!


0 Responses to “carpe diem: Frå klostergangen…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


<span>%d</span> bloggarar likar dette: