16
Jun
10

officium: onsdag, 11. vike i det allmenne året, dom 9,1-20 (matutin)

«Då Jotam fekk vita det, gjekk han opp på Garisim-fjellet. Der stod han og ropa til dei» (v 7)

Jotam var den yngste av Gideons sytti søner, dei Abimelek, éin av brørne, tok livet av «på éin stein»  for å sikre seg makta. Jotam rømde unna og greidde seg;  det er den yngste sonen som står for vettet og vona, som i så mange soger.

Ung vreide og heftig sorg sprengde på i Jotam. Det som storma inni han, måtte ut, måtte få luft. Som i eitt sprang er han oppe på Garisim-fjellet. Fjellet er ein gudsplass, ein heilag møtestad. Her får ropet makt og meining. Jotams bodskap er klage, anklage og dikt på éin gong. Han ropar til Sikems-mennene som har støtta Abimeleks maktovertaking og valdsferd.  Jotam påkallar merksemda til Gud og menneske; det han har å seie, gjeld alle. Det gjeld rett og urett, det gjeld sjølve grunnvollane i livet, ja i heile skaparverket.

Ropet inni osss må ropast! Indignasjonen, sorga, fortvilinga, protesten, bøna – det må ikkje stengjast inne. Det fysiske ropet opnar for den åndelege og eksistensielle apellen og sensibiliteten vi har i oss. Sjølve det menneskelege i oss. Jesus ropa på krossen, på Golgata-fjellet.

Vi skal kunne rope til Gud og menneske så vi og alle kan skjøne at no er det alvor.

Reklame

0 Svar to “officium: onsdag, 11. vike i det allmenne året, dom 9,1-20 (matutin)”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: