15
Jun
10

homiletica: 11. s. i det allmenne året, St Svithun kyrkjelyd;Stavanger/Sandnes, Luk 7,36-50

…preike i Stavanger og Sandnes sist helg..

Kjære brør og systre!

Det handlar i dag om korleis Jesus Messsias frigjer og reiser opp mennesket. Det var nettopp hans gjerning, misjon og kall som Israels Messias. Å tilhøyre Guds folk, er å vere prest, konge og profet. De er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som Gud har vunne, så de skal forkynna hans storverk . Apostelen Peter minner dei truamde om dette i sitt brev, som er ei dåpsundervising – og han siterer det som var sagt alt i den galme pakta, om den gamle pakts gudsfolk (1 Pet 2,9).

I Jesus Kristus er dette verkeleggjort fullt og heilt.

Og det er dette vi ser i forteljinga i evangeliet i dag. Fornyinga galdt ikkje berre på det ytre planet, ikkje berre for dei lærde og lovkyndige, slik fariseraren Simon tenkte. Fornyinga galdt heile folket, ikkje minst dei som synets å vere mest oppgjebme, mest ute, mest fortvila. Og fornyinga galdt heller ikkje berer eit snevert ”åndeleg” område av livet; det galdt heile livet; moralsk, kroppsleg, sosialt – på alle desse områda fekk kvinna erfare lækjedom og fornying. Ho møtte Messias, ho vart eit oppreist menneske, ei Israels dotter, med fult menneskeleg og åndeleg verde!

Guds nåde er så radikal, den når heilt ned til bånns i livet vårt og snur det om! Det hadde Simon så vanskeleg for å forstå. Som ei kjempestor gjeld som blir ettergjeven, ved eitt slag – slik er Guds nåde. Den eine augneblinken er du gjeldtyngd og ser berre veggen, all von ute – den neste augneblinken er gjelden sletta og du er fri, du kan leve, du kan arbeide, du kan vere eit normalt menneske!

Kvinna som gret ved Jesu føtter, opplevde at ho fekk heile sitt liv tilbake av Jesus Messias, Jesus Kristus! Difor kunne ho sikkert ha sagt som Paulus i den andre lesnaden:  Det er ikke lenger jeg som lever, men Kristus som lever i meg! Og David, som vi høyrde om i den fyrste lesnaden, han som hadde late Urias døy ved at han sette han på ”Urias-posten”, slik at han kunne få overta kona hans, Batseba –  han altså var ein drapsmann og ekteskapsbrytar – til han kom profeten Natan og sa: -Du er mannen! Og David vedgjekk utan forbisnakk: –Jeg har syndet mot Herren! –Så har også Herren tatt bort din synd, sa Natan. Etter dette forstod nok David at det er stort å vere Israels konge, men det er endå større å vere eit tilgjeve menneske! Som vi høyrde i Davids-salmen: Salig den hvis overtredelser er forlatt, hvis synd er tilgitt!

Brør og systre! Alt dette mottar vi og opplever vi i skriftemålet. Kyrkja i dag treng å gjere bot, treng å bli fornya. Det gjeld ikkje berer ”dei andre”, dei slemme, dei dårlege.  Det gjeld oss alle. –Du /eg er mannen; du/eg er kvinna! Kvinna i evangeliet skrifta med sine tårer, det var betre enn ord. David innsåg si synd utan snikk snakk og lange forklaringar og bortforklaringar – noko vi prestar, akk så ofte, er vitne til det i skriftestolen.  Skrift som borna, skrift som David, skrift som kvinna; ein spade er ein spade! Sei, som det også stod i salmen: Jeg har latt deg se min synd og ikke skjult mine feilgrep for deg. Jeg sa: ’Jeg vil gå til Herren og bekjenne min synd’. Og du, Herre, har utslettet min synd.

Kyrkja – det er det folket, dei menneska, som kjem ut av dåpen og ferminga som prestar, kongar og profetar! Og det folket, dei menneska, som kjem ut av skriftestolen, med eit fornya liv, frå paven til den minste ministrant! Vi lever alle av Guds nåde. Alt er nåde. Det er det vi feirar i evkaristien, i messa; der feirar vi Kristi offer, han som har vist sin kjærlighet til meg og ofret seg selv for min skyld (2. lesnaden).  Der gjev han oss alt sitt, der ventar han på oss, som Messias ved bordet i Simons hus; der kan vi gje han alt: Våre tårer, våre synder, vår skam, vår historie, vår alabasterkrukke med kostbar salve, vår kropp og sjel!

Jesus, meg selv jeg deg bringer/legger med ned for din fot/ at du meg evig skal eie/jeg er jo kjøpt med ditt blod!”

I namnet åt Faderen og Sonen og Den Heilage Ande. Amen.

Reklame

0 Svar to “homiletica: 11. s. i det allmenne året, St Svithun kyrkjelyd;Stavanger/Sandnes, Luk 7,36-50”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: