06
Des
09

homiletica: 2. sund. i Advent, St Olav krk, Trondheim, Luk 3,1-6

Denne preika vart halden i dag, under høgmessa,  ved avsluttinga av fire dagars evangeliseringsakasjon i den katolske kyrkjelyden i Trondheim…

Kjære brør og systre!

Johannes Døypar er forgrunnsfiguren i adventstida. Vegrydjaren for Messias, Brudgommens ven; han som varslar at brudgomen er på veg til bryllupsfesten. Døyparens bodskap er fullt av glede og av alvor. Han dreg rundt i landet ved Jordan; forkynner at folket skal vende om, gjere bot, og at Messias skal kome, at han er undervegs.

Johannes – han er gripen av alvoret i Guds kall. Han har drege seg tilbake til ørkenen, som profeten Elias i si tid, som ein asket, som ein munk. Der, i øydemarka, blir han profet og predikant, der høyrer hans Guds røyst, der ser han klart kva som er Guds vilje med Israel, med verda, med mennesket. Difor stig han fram og ropar ut bodskapen sin.

Guds plan og vilje med Israel er å føre Guds rike til jord. Difor sender Gud sin utvalde, frelsarkongen Messias, Den salva; full av Guds kraft. For å kunne ta i mot han, for å kunne ta i mot Riket, måtte folket vende om frå sine synder, angre og få tilgjeving for syndene. Som teikn på dette let dei seg døype i Jordan. Dåpen er ein radikal ovegang – som når Israel gjekk gjennom havet ved utgangen frå Egypt; ein overgang frå ei breidd til ei anna, frå eit liv til eit anna, frå trelldom under synda til eit liv i fridom, i Guds pakt. Det fulle innhaldet i dåpen skulle kome fyrst ved Jesus Messias, han som døyper med vatn  – og med eld og Heilag Ande. Men Johannesdåpen var eit teikn og eit varsel om det som skulle kome.

Brør og systre; i Johannes Døypar og hans ord ser vi kva som alltid er innhaldet i kristen forkynning: Bot, livsendring og tru på Messias. Jesu lære var også dette i ein sum: Vend om, gjer bot, for himmelriket er nær; nær i hans person, i hans liv og gjerning!

Bota, det er det som banar veg for Gud inn i livet vårt; veg gjennom alle hindringane i vegen, nemleg våre synder. Synder som ikkje blir oppgjorde, ikkje erkjende, ikkje skrifta. Synder som vi tviheld på, både i vår ytre åtferd og i våre løynde tankar og planar. Johannes seier:- Kom fram med det! No er det på tide! No er det Advent, Adventus Domini, no kjem han. Og ein dag kjem han til syne, offentleg, tydeleg for alle, som lynet går frå himmelbryn til himmelbryn, han som alle menneske skal svare for. Dies iræ, dies illæ! Oppgjersdagen. Då må det vere rudt ein veg i livet ditt så du kan møte han og han kan møte deg. Då må du ikkje vere sperra inne i ditt eige liv, i ditt eige stasj og rot. Då må det vere framkommeleg for Gud!

Difor skal Adventstida vere ei tid for skriftemål, liksom folket skrifta sine synder ved Jordan, ei tid for oppgjer, for verkeleg julereingjering.

Johannes kallar til bot fordi han var full av glede og av von for folket sitt. Gud vil tilgje, Gud elskar, Gud gjev ikkje opp. Gud gjev aldri opp. Gud har skapt verda og alle ting; han har makt til å frelse, til å fornye livet ditt. Miss ikkje motet: –Tal mildt til Jerusalem, seier profeten, og rop til henne at striden hennar er enda, at skulda er kvitta.. at Gud skal vere som ein hyrding som skal samla lamma i armen og  bera dei ved barmen! (Jes 40).

Brør og systre! Alt dette vil Gud gjere her, i St Olav sokn, no i adventstida og i tida framover. Ja,lat tida vidare vere som ei lang adventstid! Lat alt som kan stenge for Messias, bli rudt bort, i stort og i smått. Sjå ikkje på det som er vanskeleg og mørkt, men – som vi høyrde i den fyrste lesinga: Rett blikket mot øst!, dvs mot altaret, mot den nærverande Kristus, han som kjem til oss og som éin gong skal kome att slik sola står opp i Orienten.

Dette oppdraget og denne lovnaden gjev Gud til denne kyrkjelyden i dag:
Rett blikket mot øst og se dine barn samle seg fra vest og øst, på Den Helliges bud, glade over at Gud har kommet dem i hu!”


1 Response to “homiletica: 2. sund. i Advent, St Olav krk, Trondheim, Luk 3,1-6”


  1. 1 Elisabeth Maria
    desember 9, 2009 ved 9:06 am

    «Lat alt som kan stenge for Messias, bli rudt bort, i stort og i smått. Sjå ikkje på det som er vanskeleg og mørkt, men – som vi høyrde i den fyrste lesinga: Rett blikket mot øst!, dvs mot altaret, mot den nærverande Kristus, han som kjem til oss og som éin gong skal kome att slik sola står opp i Orienten.»

    Takk, denne trengte jeg å høre i dag! Trengte å få lagt fra meg en vanskelig sak som jeg ikke visste helt hvordan jeg skulle håndtere. Ekstra vanskelig fordi jeg tror at jeg har rett, men kan ikke få rett uten å lage masse problemer. Og så trenger jeg altså ikke å håndtere den i det hele tatt – jeg kan bare legge den bort og se på Jesus isteden. Så enkelt. Hvorfor glemmer jeg det alltid?
    Takk igjen!


Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


<span>%d</span> bloggarar likar dette: