18
Mai
09

homiletica: 17. mai/6. sund. i Påsketida, St Dominikus krk, Joh 15. 9-17

kort preike under morgonmessa på 17.mai/sist sundag…

Kjære brør og systre! I år fell nasjonaldagen på ein sundag. Det kastar ljos over tilhøvet mellom kristendomen og dei nasjonale, norske verdiane. Det kan ikkje vere tvil om at Noreg er blitt eit svært sekularisert land, likevel vil mange tale om at landet og kulturen er tufta på eit kristent grunnlag; ja, det står t o m i Grunnlova.

Vi skal takke for den kristne arven som har prega landet og folket vårt heilt frå St Olavs tid. Men kanskje er det grunn til å vere realistiske med tanke på korleis det er i dag? Kanskje er det på tide å gjenoppdage at kristne verdiar ikkje kan lausrivast frå trua, frå kyrkja, frå eit kristent liv, frå Jesus Kristus?

”Som Faderen har hatt meg kjær, har jeg også hatt dere kjær. Bli i min kjærlighet”, seier Jesus i evangeliet. Og han seier: ”Det er jeg som har valgt dere og satt dere til gå ut og bære frukt, og frukt som varer”. Med andre ord: Det kristne livet, den kristen moralen, er ikkje noko som kan dyrkast fram gjennom lover og paragrafar dersom sjølve trusgrunnlaget blir borte. Djupast sett, kan kristent liv berre levast i Kristus, når vi blir i han, som Johannes evangelist uttrykkkjer det.

Korleis føre dette tilbake til landet og samfunnet vårt i dag? Fyrst og fremst ved at dei som trur, står tydeleg for si tru og for eit kristent syn på livet – i ord og tale, i den frie samfunnsdebatten. Den kristne røysta skal ikkje la seg fortrenge til privatsfæren. Men aller mest ved at vi lever vårt liv i fellesskap, i broderkjærleik, i bøna og tilbedinga, i sakramenta, i nåden og i nådegåvene. Det beste vi kan gjere for den kristne arven i dag, er rett og slett å vere ei levande kyrkje – ikkje nødvendigvis stor, men trufast mot han som er Herren vår.

Brør og systre! Vi må la det norske folket finne sin veg, våge å sleppe taket, våge å sleppe illusjonane. Trua kan berre gjenfinnast i fridom. Kanskje vil då ein kultur som er komen langt bort frå faderhuset, finne seg sjølv og seie: -Eg vil ta i veg og gå heim til far min! Kanskje vil det bli fleire som, når alt kjem til alt, vil seie: -Herre, kven skulle vi gå til? Du har det evige livs ord og vi trur og vi veit at du er Guds heilage!

Som kristne er vårt fedreland og vårt borgarskap fyrst og fremst i himmelen, hjå Gud. Her er vi eit pilgrimsfolk, eit vitne, salt og ljos. Då kan vi også be for nasjonen og for landet og seie:

”Signa då Gud, vårt folk og land,/ signa vårt strev og vår møda!/Signa kvar ærleg arbeidshand,/ signa vår åker med grøda!/Gud, utan deg den vesle urt,/ veiknar og visnar, bleiknar burt./Ver du oss ljoset og livet!»

Reklame

2 Svar to “homiletica: 17. mai/6. sund. i Påsketida, St Dominikus krk, Joh 15. 9-17”


  1. 1 Sr Anna Mary House O.P.
    mai 19, 2009 ved 9:39 am

    Hei Anfinn; takk for preken, det leser jeg med glede.
    Here in England a Dominican group have used the Oslo model for an «Evangelising-Days» Mission» in Dorset: two Sisters and one Brother (Valery, Anna Mary, Fr John Patrick).

  2. mai 21, 2009 ved 7:43 am

    Glad over å lese din 17. mai preken


Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: