22
Feb
09

homiletica: 7. sund. i de allm. året, St Dominikus krk, Mark 2, 1-12/Jes 43, 18ff

denne sundagens preike/homile her i klosterkyrkja …

Kjære brør og systre!

”Tenk ikke på det som hendte før, akt ikke på det som en gang var! Nå skaper jeg noe nytt” , høyrde vi i dagens lesnaden (Jes 43). Gud gjer noko nytt. Mannen vi høyrde om i evangeliet, fekk eit nytt liv, ei ny framtid. Alle som var vitne til det, måtte tenkje: Her skjer det noko nytt! Dei var heilt ute av seg og priste Gud, står det.

Men skjer det noko nytt, noko godt nytt, noko som varer? Vi prøver, men blir innhenta av vonbrot og tap av illusjonar. Forkynnarens resignerte visdom synes å slå til: ”Det finst ingen ting nytt under sola. Vert de sagt om eitkvart at: ’Sjå dette er nytt’, så har det likevel funnest før, alt frå eldgamal tid” (Fiork 1, 9-10).

Men her, i Evangeliet, skjer det noko verkeleg nytt: Gud er i Kristus og seier: ”Min sønn, dine synder er tilgitt!”. Her blir eit menneske reist opp og fornya! Så folk må seie: ”Aldri før har vi sett noe slikt!”

Brør og systre! Tida er inne for forkynne og erfare Jesu Kristi fornyande kraft! Heile det notidige samfunnsprosjektet går ut på stadig fornying, stadig forbetring. Som ei slags blind framdrift. Eg skulle likt å vite kva folk faktisk tenkjer om framtida. Politikarar og andre samfunnstoppar er jo ein slags profesjonelle optimistar. Det er så å seie deira levebrød. Men kva er eigentleg bodskapen, kva er målet? Skal vi bli rikare? Skal vi bli fattigare? Skal vi bli friskare, leve lenger, løpe fortare, slå nye rekordar, bryte fleire tabu, bli endå meir frigjorde? Dei som formar samfunnet, blir stadig ivrigare – men under overflata rugar det ei djup uvisse, trur eg..

Brør og systre; vi no er der det demrar at berre Gud kan skape noko nytt. Det skjer no; ”merker dere det ikke”? Det kyrkja står for, vil kome meir i fokus; det vil vekkje større motstand og større tilslutning. Dette skaper angst hos mange; som ein norsk mainstream avisredaktør sa det nyleg: ”Religiøsitet er en sak som bør holdes på det rent personlige plan, der det rettelig hører hjemme..”. Det har kome truande menneske til dette landet, både katolske og andre, som har eit meir aktivt forhold til trua si, på alle plan – og då blir mange engstelege; trollet vaknar og spør: -Kven er det som trampar på mi bru?”

Eg seier: det er slutt på å stenge trua inne. Ho vil ikkje ha makt, men ho vl ha rom, ho vil ha munn og mæle, ho vil sjel, men også kropp! Ho vil vise i terrenget! Mange kristne, også katolske truande, vil helst leve anonymt. Ein vil ikkje bli rekna blant dei eksotiske ”elitekatolikkane”. Den beste måten å unngå det på, er nettopp å kome ut i det opne landskapet, å ”kome ut av skapet” som truande, som ein heilt vanleg,- ein katolsk – kristen! Å vere katolikk, er å vere ein vanleg kristen, ein confessor, ein vedkjennar, slik vi er døypte og ferma til å vere.

Brør og systre! Det Gud vil skape seg no, er eit folk av vedkjennerar, av confessorar! Det er det er ”det nye” han vil gjere! Som vi høyrde: ”Det folk jeg har dannet meg, skal forkynne min pris!” Eg trur det startar i skriftestolen, og la det bli slik, no i fastetida. Der vedkjenner og erkjenner vi at Gud har rett: ”Du har ikke påkalt meg Jakob, du Israel har ikke strevet for meg. Du plaget meg bare med dine synder og trettet meg med dine ugjerninger”. Der, i skriftestolen, på vår båre, så å seie, får vi også høyre orda: ”Dine synder er tilgitt”…”Jeg er den som utsletter dine misgjerninger for min skyld; dine synder kommer jeg ikke mere i hu!”

Så fylgjer lovprisinga og liturgien si vedkjenning; der forkynner vi hans pris. Guds namn er opphøgd! Gud tar seg faktisk nær av korleis han blir omtala, han er ingen dott. Men han vil ikkje skape seg respekt gjennom paragrafar; han vil bli elska av eit fritt hjarte, av sine skapningar, av sine vener, av oss! Så vil han at du skal stå for di tru; i skrift og tale, i ord og gjerning der du er, der du lever, slik situasjonen krev det. Når motet og orket sviktar, skal du spørje: -Kva var du utan han, utan Kristus? Kva var du utan hans grep inn i livet ditt? ”Tenk ikkje på det som hende før… sjå eg skaper noko nytt. No gror det fram. Merkar de det ikkje?”

Der står vi. Der står eg: ”Herre, du har stilt meg for di åsyn for alltid. Velsigna vere Herren, Israels Gud frå æve til æve!”

Reklame

0 Svar to “homiletica: 7. sund. i de allm. året, St Dominikus krk, Mark 2, 1-12/Jes 43, 18ff”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: