18
Sep
08

officium…

Torsdag, vike 4, Esekiel 11 (matutin)

”Då lyfte kjerubane vengene sine og hjula fylgde med..” (v.22)

Esekiel; profeten som òg var prest, ein som elska templet, som skjøna at trua er meir enn moral og jus, at Gud omgjev seg med lovprising, med livsånder som gjenspeglar noko av hans mysterium, hans ufattelege og bisarre vesen. Gud – som eit bilete av den vakraste harmoni; Gud som ei eit brot med all harmoni, som eit bilete av Picasso elller Salvador Dali. For å syne at hans harmoni ligg djupare, er meir overveldande, er som ei nyoppdaging av ein heilskap, eit mønster som berre kan gå opp for oss når vår sentimentalitet og alle forenkla assosiasjonar er tekne frå oss.

Kjerubane er slike ”hinsidige” vesen. Gud omgjev seg med det som sprengjer rammene; med kjerubar med livshjul – liv i alle retningar – med serafar, englar, martyrar, vedkjennarar, kyrkjelærarar, tollmenn, skjøkjer og syndarar og andre som utan reservasjonar har overgjeve seg til han.

Over alle desse tronar hans herlegdom.

Reklame

3 Svar to “officium…”


  1. 1 kari
    september 21, 2008 ved 7:41 am

    Slik opplevet jeg
    gudstjenesten i dag med en sky av vitner.

  2. 2 fransiska
    september 23, 2008 ved 8:53 am

    kanskje et dumt spørsmål. Serafar, hva er det? Er det det samme som seraf/seraphin?

  3. 3 nynorskordboka
    september 23, 2008 ved 6:20 pm

    sera’f m1 (hebr fl serafim) himmelsk skapning med seks venger, omtalt i Jes 6,2


Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: