05
Jul
08

carpe diem…

LITT OM I GÅR – OG I DAG

I dag fyrst. Eg er innlosjert hos gamle vener frå SKRUK medan eg er på denne «misjonen» yttarst på Sunnmøre. Utsyn frå tunet utover øyane og havet. I dag morgon sat eg lenge vestom huset og tok inn stilla, blanda med den lette lukta frå sjøen og frå småskogen rundt husa. Og kanskje eit lite drag frå ein skoddebank som alltid samlar seg opp ute i havhorisonnten når det er varmt lenge. Varmt er det også i dag, så eg vonar sola tyner skodda før ho kjem inn og får lagt hetta si nedover fjella. Vi skal ein tur ut til Runde eller på ei av dei andre øyane litt seinare i dag; gå opp på ein fjellrygg, ta inn ljoset, brisen, luktene. Vi får sjå kva skodda seier, planen er Runde og fuglefjellet, men… Akkurat her eg sit no, på terassen, er det steikande sol og heitt.

I går kveld var det eit seminar i kyrkja, om åndeleg liv i ei sekularisert tid. 45 personar stilde på; uventa mange i den fine sommarkvelden, i ferietida. Det er krevjande og interessant for ein dominikanarpater som eg, som både kjenner miljøa i Den norske kyrkja og som har tatt steget til Den katolske kyrkja. Mi røynsle er at eg kan tale om «det katolske» i si mest eigentlege tyding. Ikkje det eksotiske, men det allmen-kristne, sjølve dei store lienene i trua: Gud, den Treeinige; Kristus, Gud og menneske, frelsar, forløysar og Herre; om Andens gjerning i skaparverket, i Ordet og Sakramenta, i dei ulike karismane/ nådegåvene; om den kristne etikken, om livet i bøna og i det indre samfunnet med Gud, om det ævelege livet – som alvor og som von. Alt dette som kanskje mange utanom den katolske kyrkja opplever som truga i sine kyrkjesamfunn i dag. Som eg, litt tabloid, seier stundom: For å tru på det beste av det eg lærte i den lutherske kyrkja, måtte eg bli katolikk.

Så lenge den synlege einskapen mellom dei truande endå ikkje er ein realitet, ser eg det som ei oppgåve å styrkje det som er «katolsk og apostolisk» i det samanhengen eg blir beden om å stille opp. Det er både de som kan vere til best hjelp for kristne brør og systre i desse trussamfunna – og som kan hjelpe fram den ekumeniske tilnærminga. Dette ser eg som ei den norske, katolske kyrkja sine særlege oppgåver. Ikkje eksotisme og diplomati, men eit oppmuntrande vitnemål om katolsk og apostolisk tru.

I denne tilnærminga skjer eit verkeleg møte, blir det ein verkeleg samtale. Då får du også ta imot mykje av det gode i desse miljøa: Trusengasjementet, handlekrafta – og ikkje minst songen! Vi song kompletorium (kveldsbøn) i kyrkja til slutt. Dei gregorianske tonane blanda seg med kveldshymnene frå den norsk-lutherske salmeskatten. Det song i veggene. Det song i hjarta.

Reklame

0 Svar to “carpe diem…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: