19
Jun
08

carpe diem…

Varmen er komen til Roma for denne sommaren, trur eg – etter ein vår og forsommar med svært skiftande verlag. No, i morgontimane, ligg den blå disen over fjella rundt byen. Det blir ein heit dag, som i går. Vindauga i cella står på vidt gap – og eg høyrde nettopp kyrkjeklokkene frå ei av kyrkjene på andre sida av Forum Romanum. Ein del av det romerske lydbiletet – som evindelege sirener og alarmar og bilhorn; av politibilar, ambulansar, diplomatar og politikrarar som skal raskt fram (trur eg) og kva dei elles kan finne på som lagar mykje og sterk lyd. Tut, tut, Italia!

Lyd har, like mykje som arkitektur og kunst, ei sterk kulturell symbolkraft. Når eg let att augo, høyrdest klokka frå den romerske kyrkja ut akkurat som kyrkjeklokka på Stranda. Det seier, raskt og tydeleg, noko om kulturell fellesskap. Klokkeklangen legg sitt lydteppe over pinjene her likesåvel som over bjørkeskogen på Sunnmøre. Vi er under same kvelven.

Noreg var aldri ein del av Romar-riket, men det har i tusen år vore ein del av Kristendomen («kristenheten»). Kankje er det berre klangen att?

Reklame

0 Svar to “carpe diem…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: