13
Jun
08

discursus…

Alt no eit lite glimt frå Firenze der eg var nyleg…

Det er Savonarolas by; frater Girolamo Savonarola (1452-1498), prior i San Marco –klosteret, der ein av hans forgjengarar, fr Antoninus av Firenze, fekk sin medbror, fr Angelico, til å måle ein freske i kvar celle. Både fr Girolamo og fr Antoninus var aktive i reformen av dominikanarordenen; tilbake til den strenge observansen etter regel og konstitusjonar. Det vakre og det asketiske er ikkje motsetnader, slik ein ofte trur. Fr Girolamo, meir kjend berre som Savonarola, er mest kjend som den store botspredikanten, men – igjen tvertmot det mange trur – var han ingen motstandar av kunst og litteratur. Han fekk oppretta arkitektur- og kunstskule i klosteret – som vart eit av dei viktige sentra for den frambrtande renessanse-humanismen. Sjølv var han ein verkeleg intellektuell kapasitet og lærd mann. På grunn av si utfordrande forkynning, som samla så mange at den store Domen i Firenze var sprengfull i årevis når han steig opp på preikestolen, fekk han etterkvart fiendar både blant fyrstar og prelatar.

For å fasthalde og vedkjenne si katolske tru under alle skuldingane, skreiv han ned denne trusvedkjenninga:

“ Å Herre, eg vedkjenner deg som den fullkomne, usynlege Treininga; tre i Èin, Fader, Son og Heilag Ande; eg vedkjenenr deg som Det ævelege Ordet, og at du steig ned i Marias morsliv, at du steig opp på krosstreet for å utrenne ditt blod for våre synder. Eg bed deg, at eg ved blodet ditt må vinne tilgjeving for syndene!”

Kva ser vi her anna enn den grunnleggjande, katolske og kristne trua i ein sum, uttrykt og vedkjent av denne dominikanarbroren i Italia på 1400-talet? Det er ein tankestillar for protestantar som ofte tenkjer at dette var ukjent i mellomalderens katolske kyrkje, at det er noko som kom med Reformasjonen etter å ha vore borte sidan aposteltida. Og kanskje finst det også katolikkar som har godteke denne tankegangen? Som meiner at ‘den slags’ nettopp er ‘protestantisk’? Medan det i røynda er breiddfullt av det i heile den katolske trusoverleveringa. I messa, i tidebønene, i hymner og songar, i kyrkjekunsten, i preikesamlingar og i teologiske framstellingar. Det er katolsk fordi det er kristent, det er kristent fordi det er katolsk.

Kyrkja sine kår vil endre seg, kanskje drastisk, i den tida vi går inn i. Der det vil vere kristne, er det dette som vil vere trua deira. Hjarta og hjarteblodet. Guds og vårt.

Reklame

0 Svar to “discursus…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: