22
Mar
08

nota bene…

SJÅ FRAMOVER!

Kyrkja er samfunnet av dei som trur på Den oppstadne. At han lever, at han er Gud og menneske, at han er nær oss, særleg i feiringa av Evkaristien (messa/nattverden), at han kallar oss til eit liv i etterfylgjing av han, at han skal kome att i herlegdom.

Når vi ser dette, skjønar vi igjen at vi stadig må våge å vere realistiske og vite at vi er inne i ei overgangstid for kyrkja i dei tradisjonelt kristne samfunna. Denne påska er det tid for å minne om dette igjen.

Noverande pave Benedikt sa alt i 1970, som klårtsjåande teolog: ”Av krisa i dag vil det også denne gongen vekse fram ei kyrkje for i morgon – ei kyrkje som har mist mykje. Ho vil ikkje lenger fylle alle dei store bygningane, mange privilegium i samfunnet vil ho ha mist… ho vil sikkert finne nye former for prestetenesta og ordinere prestar som har eit vanleg yrke i tillegg..”

Ein annan stor teolog, Karl Rahner SJ, sa, i 1977: ”For kyrkja si framtid er det viktigare å vinne eitt menneske for trua for morgondagen enn det er å ta vare på to truande frå i går”. Sjølvsag skal kyrkja prøve å ta vare på sine truande, særleg nydøypte og konfirmerte; men energien skal ikkje gå med til å tvihalde på folk som berre heng med så vidt, nesten mot sin vilje, som restar frå ei tid då ein automatisk var ”kristen”.

Eg les om dette i eit tysk katolsk tidsskrift som landar i klosterets posthyller her. Denne gongen med fleire artiklar om trua i det moderne samfunnet. Mi røynsle er at denne erkjenninga av at kyrkja igjen må våge å vere minoritet, sig langsamt inn. Å ikkje innsjå det, skaper pessimisme, baklengsblikk og utmatting.

Sjå heller framover! Lat oss slutte å krangle med dei som absolutt ikkje vil vere kristne; lat oss heller ha ein veg å vise til for dei som ynskjer å finne Kristi veg! Som ein austtysk katolsk biskop seier: ”Det som manglar (den katolske) kyrkja i Forbundsrepublikken er medvitet om at ho skal vinne nye mennneske for Kristus”!

Det er substansen og kvailiteten i den einskilde kristne sitt trusliv som no vert avgjerande, saman med det felles livet kyrkja, både lokalt og universelt. Vitnemålet, den gode undervisinga og forkynninga, den levande bøna og tilbedinga, eit moralsk integrert liv med Skriftemålet (Forsoninga sitt sakrament) som viktigaste hjelp, kyrkjelydane som sosiale/diakonale fellesskapar, ei frimodig og velinformert ”røyst” i samfunnet og kulturen.

Det er dette vi bør samle oss om. Vi skal ikkje forakte historia; ho skal vitne om at vi alle lever i ei overlevering, ein tradisjon. Men vi skal ikkje hegne om ruinar og kulissar frå ”gode gamle dagar” som ikkje er lenger.

Som Den oppstadne seier: ”Lat dei døde gravleggja sine døde, men gå du avstad og forkynn Guds rike” (Luk 9,57).

(Sitata ovanfor er henta frå ”Academia”, 1/2008)


0 Responses to “nota bene…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: