20
Mar
08

officium…

Onsdag, vike 2/Den stille vika, sal 55 (vesper)

”Hadde eg venger som dua, då flaug eg bort og fann meg ein bustad..” (v 7)

Det er tider då vi har lov å røme, lov å lengte bort. Maria og Josef rømde til Egypt med barnet sitt, – derfrå hadde Israel rømt i si tid. På ein underleg måte passar salmane i vike 2 i Tidebønene med Den stille vika. Det mørknar rundt Jesus, nettet snører seg saman. ”Timen” kjem.

Då har vi lov å røme –til Gud. Ikkje sterkare enn vi er, ikkje modigare enn vi er. Vi veit at det som ventar, er for svært for oss: ”Otte og age fyller meg, heile kroppen skjelv” (v 6). Inn i hagen, under trea, opp mot steinen. Gøyme seg. Getsemane. Lunden som løyner meg. Endå ei stund. Er det mogeleg, så lat meg sleppe!

Det modige menneske vågar å vere redd. Vågar å vite at det har motstandarar. At nokon vil det til livs. At det kan oppleve det store sviket: ”Det er du, min likemann, min gode ven og kjenning, -vi som hadde det godt i lag og gjekk i festtog til Guds hus” (v 14).

Det finst tider då vi må dra oss unna, bokstaveleg. Det er ikkje alltid tid for konfrontasjonen, for styrkeprøva. Nokre gonger må vi røme den korte vegen til Gud. Gøyme oss i han. Som vestlending hugsar eg songar av Mattias Orheim; som denne:

”So lat då koma, kva koma vil!/Eg veit den stad eg skal springa til….”


1 Response to “officium…”


  1. 1 K
    mars 21, 2008 ved 8:23 am

    Østlendinger trenger også å gripe den strofen fra Mattias Orheims sang.


Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: