07
Mar
08

officium…

Torsdag, vike 4, sal 144 (vesper)

«Våre stabbur er fulle” (v 12

Her talar eit menneske som står midt i eit godt liv. Ein mann som har ansvar for å sikre landet mot fiendar, som ser for seg folket sitt med ”søner som likna planter” og med døtre som ”søyler, hogne ut i tempelstil” (v 12). Forrådshusa er fulle, saueflokkane beitar, kyrne kalvar når dei skal (v13-14).

Her talar eit menneske som ikkje har ei splitta oppleving av livet. Det gode og vakre er godt og det kjem frå Gud. Difor syng han nye songar og spelar på tistrengja harpe; han er kanskje konge, men likevel ein glad trubadur. Han har ikkje gløymt seg sjølv som Guds gjætargut som spela i lundane og som spela demonane bort frå kong Sauls tunge sinn.

Men nettopp når han kjenner at det gode livet er noko som Gud unner han, vert han også vàr sin eigen veikskap som menneske; Han ser kva for ein utsett og naken skapning mennesket er. Det er ”som ein vindpust, dei dagar det lever, som ein skiftande skugge” (v 4). Og han ser at der er fiendar på ferde; menneske som har brote ut av Guds godleik og vil opprette sitt eige rike, bygt berre på makt, rikdom, vald og sløgskap. Slik kan mennesket alliere seg med fordervskreftene; det som trugar det gode livet.

Difor: midt i sin blide tryggleik som Guds barn og Guds ven må mennesket gripe etter Gud. David – mannen etter Guds hjarte, fordi han kunne vere glad og sterk, og samstundes våge å vere redd (!) og avhengig.

Ver konge – og ver som eit barn. Som David. Takk og ver glad når livet er godt. Slepp aldri Gud.

Reklame

0 Svar to “officium…”



  1. Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s


kategoriar


%d bloggarar likar dette: