nota bene….

URBANE MEDITASJONAR

Å vere ”pater”, skrive i avisa og opphalde seg i Roma kan vere ei fårleg blanding. Det eksotiske får dei ”kulturinteresserte” til å flokke seg slik kvepsane surrar rundt sukkerbiten. Kanskje eg skræmer dei bort ved å seie at eg syns Roma er ein ganske dau by?

Eg snakka med ein godt etablert italiensk journalist nyleg – og han stadfesta det eg – heilt subjektivt, sjølvsagt – har mistanke om: At Roma ikkje er noko viktig intellektuelt sentrum, at dei kunst-, teater- og kulturliv ikkje er spesielt strålande her. Arven frå antikken er så tung her; til slutt går du i ein døs mellom søyler og palass, verdslege som kyrkjelege. Og du får nok av barokk; av små ballete baby-englar med rosa venger, av menneske med 16- og 1700 tals fasong, temmeleg hysteriske og med spastiske gestikulasjonar; ein fake-metafysikk, ein liksom-himmel.

Skal tru om ikkje dette er noko av alle vidgjetne storbyars fåre og risiko? Dei vart til i kreative fasar av historia; om ikkje alltid ei like dygdefull historie. No ligg dei der og tek imot tursistar og gjer sitt beste for å gje folk det dei ventar å finne: Roma – slik det alltid har vore; Paris slik det alltid skal vere. Eg har opphalde meg ein del i Paris også og har den same kjensla der, stadig heilt subjektivt, for all del: Dette er det beste Paris-museet verda kan framskaffe; bien venu! Bokhandlarane langs Seinen sel dei same bøkene som alltid, hobby-målarane på Montmartre målar dei same glorete skilderia, trekkspelarane spelar stadig ”sous les ponts de Paris”.. Alt svarar nøyaktig til Sterling-reklamen.

Rundt Paris-hermetikken med dei vakre arondissementa ligg det ein stor ringveg – og utanfor der veks det fram ein annan by, ein levande by; forstadane. Dit har ein stua bort problema, det verkelege livet. Ein dag her i Roma hadde eg ein ubrukt togbillett og tok turen til Napoli; skitten og støyete, men – tenkte eg, heilt uventa - ein verkeleg by! Napolibukta som opna seg mot havet og sende friske vindar innover land, var sjølvsagt ein ekstra sjarmoffensiv i konkurransen med Roma. Kva er det som gjer at New York er ein viktigare kulturby enn Roma og Paris? Kvifor trur eg at det nye Berlin er meir levande?

Tung historie er ei skummel greie. Ein må stadig på ny ned til det som skapte historia. Ned til det som utfordrar, som uroar. Ned til rota av vulkanen, der grunnen skjelv under deg. Turisten må bli pilgrim; for alvor, meiner eg.

Det er det som reddar Roma, trur eg. Kyrkja. Der inne lever byen. Ikkje i alt det storslagne kyrkje-stasjet, eigentleg; om du går i Peterskyrkja eller ei av dei små med nedsota fasade – løyndomen er den same. Det kristne Roma er bygd opp kring ei handling, eit nærvere: Messa. Kristus, som dei fyrste martyrane nekta å fornekte. Byggverka, kuplane, kunstsamlingane, pavepalasset, kardinalane, kontora – alt er der eigentleg på grunn av at denne handlinga har gått- og skal gå sin gang. Stilla som slår deg når du merkar dette. Liketil, open, ikkje spesielt tilrettelagt. Berre gå inn. Be, viss du vil.

Nyleg fekk eg høyre at ein kjend forfattar har skrive ein fictionroman der Peterskyrkja og meir til blir rasert og kardinalane spør seg om ein skal byggje opp att dei stolte bygningane. Dei kjem til at det skal ein ikkje. Den praktfulle tida er forbi. Vi finn oss eit lokale som vi gjorde det dei fyrste hundreåra, vi byrjar på nytt. Meir fekk eg ikkje vite om boka, men eg føresteller meg framhaldet:

Paven er der. Han er stadig biskop av Roma, også utan sveitsargarde. Han sit på Petri stol sjølv om det berre er eit enkelt sete. Han har sine rådgjevarar rundt seg; dei er stadig kardinalar, også utan raudt silkeslep. Messa er den same, sjølv om orda skulle måtte kviskrast fram. Det verste er at slik trur eg det kjem til å gå…

Dette er det som gjer det leveleg i Roma for meg. Det i storbyen som er meir enn museet. Ikkje så mykje Keisaren som Gallilearen. Han er ”still going strong”.

(Fyrst publisert i spalten “Signert”, Klassekampen, i dag, 7/6)

nota bene…

”PAPPA” ER HEIME IGJEN, MISSON COMPLETED!

Paven er vel tilbake frå si apostoliske vitjng i USA. At frammøtet til messer og samlingar var enormt, er ei kjensgjerning. Presidentkandidatane vert smågutar i samanlikning.

Særs viktig var det at talar, helsingar og føredrag hadde eit innhald utover episkopal fest-retorikk (akk, så vanleg..); der lauvet alltid er grønt, sola skin, flagga er oppe, alle er samde, verda går framover og til og med ordføraren, evt statsministaren, framstår som kristne for ein dag eller to. Av all profesjonell optimisme er den geistlege kanskje den verste. Benedikt oppmuntrar og held saman kyrkja – det er ein del av ein biskops teneste, men han vågar også å konfrontere både innover og utover. Velgjerande er det at det han seier, som t d i SN (FN), har intellektuell substans. Han vågar også å tale om Gud og om Jesus Kristus utanom dei kyrkjelege arrangementa; på den måten bryt han ned noko av den splittinga og isloasjonen som har utvikla seg mellom kyrkja og det sekulære samfunnet.

Også skeptikarar til tidlegare ”politimeistar Ratzinger” frå Truskongregasjonen har – jamvel i prominente og nokså antikatolske New York Times - innrømma at dei temmeleg fullstendig har måtta endre si oppfatning og sine kjensler etter denne vitjinga. Det kunne vere grunn til å nemne som særskilt viktig både Benedikts uformelle møte med nokre av ofra for dei pedofile prestane og møtet med den jødiske synagogen.
Eg vil berre i sum seie at det som har vore avgjerande, er at paven både er sterkt medviten om den katolske og kristne trua sin utfordrande karakter samtidig som han har personleg, intellektuell og åndeleg integritet til å til å forstå samtida si. Difor vil orda hans også ha hald og autoritet og ikkje berre vere pompøse klisjear.

Ein kommentator sa at paven sine ord har tyngde også fordi han ikkje har illusjonar om at kyrkja skal dominere eller triumfere: ”This pope is a minimalist”. Han er klår over at kyrkja gjerne kan bli ein minoritet i den vestlege verda. Det som tél, er at ho har indre kvalitet og er tydeleg og etterretteleg i sitt tilhøve til samfunnet ho lever i.

Denne paven sin styrke er at han kan takle den katolske kyrkja sitt mest kritiske område i dag: den vestlege verda. Og ikkje minst USA. Eit land der den katolske kyrkja si framtid samtidig er langt meir lovande enn i dagens Europa.

Difor var denne reisa så viktig. Som vi snart nok skal få sjå endå tydlegare, trur eg.

nota bene…

“BUKK FRA LUFTEN, BUKK FRA BUNDEN..”
-om “statskyrkjeforliket”

Framtida for “Den norske kyrkja” og statskyrkjerordninga vedkjem oss alle. Det er utan tvil ei historisk hending at politikarane no er “forlikte” om å gje slepp på statleg utnemning av “Den norske kyrkja” sine toppleiarar. Denne utnemningsretten er det aller viktigaste “maktpunktet”.

Men ting kan tyde på at gåva har ein prislapp: Ei styrking av det såkalla “kyrkjelege demokratiet”. Her legg ein m a opp til at fleire av statskyrkja sine medlemer skal ta del i dei kyrkjelege vala. I den til no rådande ordninga har vala i hovudsak vore knytte til gudstenesta. Det er ikkje tilfeldig, men har ei klår teologisk grunngjeving - som både politiske og kyrkjelege instansar no synest å oversjå: Det er det gudstenestefeirande gudsfolket som agerer ved dei kyrkjelege vala. Det er dette som også kjem til uttrykk i gamle ordinasjonsritual der folket blir konsultert om korvidt det fins hindringar for ordinasjonen, og elles ytrar si tilslutning ved akklamasjon eller på annan måte. Ei slik konsultering er stadig førutsett i t d den katolske ordinasjonsordninga.

Det “folket” som er aktivt i det kyrkjelege “folkestyret”, er altså det praktiserande gudsfolket. Minimum av “praksis” er å vere tilstades ved gudstenesteferinga; i prinsippet bør ein vere ein fullt kommuniserande (med-)lem i kyrkja.

Det er denne grunntanken ein no kan sjå ut til å vinke farvel til i “Den norske kyrkja” - ved å vilje massemobilisere flest mogeleg nominelle kyrkjemedlemer. Det er klårt at dersom desse vala vert politiserte - kyrkjepolitisk og-/eller partipolitisk - vil dei få innverknad på statskyrkja sin trusmessige og etiske profil. Politikarane endrar altså taktikk: Det grepet ein no kanskje må gje frå seg når det gjeld statskyrkja sitt toppsjikt, vil ein ta att ved eit sterkare grep på grunnplanet.

Folkeleg oppslutning om kyrkja - og det gjeld for alle kyrkjesamfunn! - kan ikkje i dag sikrast gjennom politiske valordningar, men gjennom ei auka og verkeleg oppslutning om den trua og den bodskapen kyrkja forkynner. Alt anna er “strutsepolitikk”. For ikkje å seie “bukkeritt”!

PS: Les elles “Klassekampen”s (!) vettuge kommentar på leiarplass i går, laurdag 12/4-08

nota bene…

på trykk i Klassekampen i dag (ikkje som “Signert”-spalte, men som kronikk); dialog med Jon Michelet…

Kronikk:
GUD, MICHELET OG RADDISANE
Av bror Arnfinn Haram

Kven skulle tru at tru skulle bli eit tema i Klassekampen og på venstresida? Som noko anna enn arrogant og sigersikker harselas, skiftande med aggresjon og krigserklæringar?

Men kven skulle trudd at Jarnteppet rivna og at Berlin-muren fall?
For nokre er det eit teikn på den universelle sigeren åt kapitalismen og marknadsliberalismen; for meg er det eit teikn på at det fins sider ved mennesket – både som individ og som kollektivt og historisk vesen - som ikkje let seg utrydje ved vald og makt eller stengje ute med jarnteppe og murar. Spørsmålet om Gud er eit slikt spørsmål. Fordi det er eit spørsmål om mennesket.

Difor er det eit teikn på noko djupt menneskeleg når Jon Michelet skriv bok om dette. Bra at han gjer det på nettet - eit raskt og direkte medium og ein omveg rundt dei etablerte forlaga som endå har for mange skruplar med å publisere ei slik bok. Av Jon Michelet.

I boka tek Michelet opp ein dialog med underteikna, særleg med utgangspunkt i Signert-artikkelen ”Raddissyndromet” (29/12-07). Eg vil takke Jon Michelet for responsen; fordi han nettopp viser ei skvær og open haldning både til sjølve spørsmåla eg tek opp og i måten han diskuterer dei på! Det er noko nytt. Det er det viktigaste. Og Michelet vedstår seg at han stadig ikkje er truande - men seier at tru og ikkje-tru er posisjonar som båe må takast på alvor og ha talerett i det offentlege romet.

Michelet imøtegår meg når eg hevdar at venstresida har hatt kyrkja, trua og religionen, for ikkje å seie Gud sjølv, som ein hovudfiende. Greitt: Eg tek litt hardt i, men det er for å få venstresida till å stå tydeleg fram og slutte å rølpe. Om Gud og dei som stadig trur på han, ikkje er hovudfienden, så dess betre. Notert. Eg trur nok likevel at avsmaken for religionen er temmeleg innarbeidd blant folk som vil kalle seg politisk radikale. Stikkord Dagbladet burde vere eit bra hint i så måte. Jøje meg; kva har ein ikkje måtte finne seg i av nedlatande desinformasjon gjennom åra når det gjeld både Gud og fanden, for å seie det slik.

Raddisane er ikkje åleine heime lenger, så dei kan ikkje lenger spele yndlingsmusikken sin med fullt slagverk utan at nokon reagerer. Neste gong ein raddis drar dei gamle og einsidige historiene om inkvisisjonen eller om kyrkja si brenning av ”millionar” hekser, så skrik eg. Neste gong eg høyrer omkvedet om ”makta i Vatikanet”, så skrik eg igjen. Neste gong nokon hissar seg opp over religionen som hovudårsak til krig og konfliktar og død og forderving, skal eg minne om Sovjet-tida og om Aust-Europa under kommunismen, eller om verdskrigane, om Hiroshima og Nagasaki, om Mao og Pol Pot, om Napoleon, Bismarck og fleire andre – og alt som har vore utført i namnet åt sekulariteten, nasjonalismen, antiklerikalismen eller ateismen. Det meste berre for kort tid sidan, historisk sett.

Jon Michelet: Det er denne offentlege atmosfæren eg er ute etter i ”Raddissyndromet”; det er og den som gjer at du har måtta vere dristig og risikere ditt gode radikale skinn ved å seie at du tenkjer over spørsmålet om Gud, om døden og det som kjem etter, at breva frå kristne menneske ikkje har handla om at dei fordømer deg og andre ikkje-truande. Tvert om. Det er eit slikt kulturelt klima du har medverka til å endre ved din ærlege og usnobbete samtale med deg sjølv og andre. Det gjer stort inntrykk på meg.

På eitt viktig punkt er du samd med meg: At venstresida (og eg la til: Også høgresida) går på ideologisk tomgang. Ikkje berre fordi dei store kommunistiske prosjekta vi kjenner, stort sett er borte; ja, vi tenkjer alt på dei som fjerne minne. Ikkje berre fordi den kapitalistiske økonomiske politikken dessverre har vunne verda for seg. Men fyrst og fremst fordi ein ikkje har noko verkeleg intellektuelt og moralsk alternativ. Den siste store religionserstattinga for idealistiske menneske er borte. No er det berre den praktiske materialismen og marknadliberalismen igjen. Mange på venstresida held fram med å hylle eit naturalistisk og vulgær-darvinistisk menneskesyn. Å erklære seg som hedonist, er i ferd med å verte stovereint.

Ei kvar fornying og vidareutvikling av etikk og filosofi fordrar ein tradisjon; ingen kan starte helt frå skratsj. Kva er venstresida sitt alternativ når sosialismen er vorten så fragmentert og utydeleg som han er? Og når ein også har eit så problematisk og stort sett negativt syn på den kristne og religiøse tradisjonen? Resultatet må verte eit samanraska mixtum compositum av ateistiske filosofar frå antikken, litt Epikur og kynikarar, litt allround Opplysingstid, eit innslag av Nietzsche og av antireligiøs eksistensialisme samt ein knivsodd med marxisme for dei mest nostalgiske. Ein ting er få dette til å henge saman – noko anna er det å få det til å funksjonere som ein etisk og politisk inspirasjon utanfor akademia, komiteane og kafeane.

Venstresida framstår på denne måten meir og meir som ein kulturradikal livsstils-elite, stadig betre tilpassa konsumsamfunnet og den økonomiske liberalismen. Gjenoppdaginga av dei religiøst forankra tradisjonane i tenkjing og etikk vil endå vere ei altfor krevjande bot å pålegge dei venstreradikale – sett frå ein skriftefars synspunkt, så å seie. I mellomtida burde ein få tilbake den radikale venstresida sitt hovudfokus på utanrikspolitiske saker og på engasjementet for fred og internasjonal rettferd. Var ikkje det noko av hovudgrunnen for at SF i si tid vart til?

Vi treng eit nytt offentleg etos der ein ikkje avviser utfordrande religiøse innspel i den store ”samtalen”. Det krev pionérånd og ikkje lite civil courage. Det synest eg Jon Michelet har vist med boka han har lagt ut på nettet. Hans opne og samstundes gåtefulle dialog med seg sjølv og med oss, er kanskje kortfatta uttrykt i W B Yeats’ fortetta strofer, ”The four ages of Man”:

He with body waged a fight,
But body won; it walks upright.

Then he struggled with the heart;
Innocence and peace depart.

Then he struggled with the mind;
His proud heart he left behind.

Now his wars on God begin;
At stroke of midnight God shall win.

nota bene…

SJÅ FRAMOVER!

Kyrkja er samfunnet av dei som trur på Den oppstadne. At han lever, at han er Gud og menneske, at han er nær oss, særleg i feiringa av Evkaristien (messa/nattverden), at han kallar oss til eit liv i etterfylgjing av han, at han skal kome att i herlegdom.

Når vi ser dette, skjønar vi igjen at vi stadig må våge å vere realistiske og vite at vi er inne i ei overgangstid for kyrkja i dei tradisjonelt kristne samfunna. Denne påska er det tid for å minne om dette igjen.

Noverande pave Benedikt sa alt i 1970, som klårtsjåande teolog: ”Av krisa i dag vil det også denne gongen vekse fram ei kyrkje for i morgon – ei kyrkje som har mist mykje. Ho vil ikkje lenger fylle alle dei store bygningane, mange privilegium i samfunnet vil ho ha mist… ho vil sikkert finne nye former for prestetenesta og ordinere prestar som har eit vanleg yrke i tillegg..”

Ein annan stor teolog, Karl Rahner SJ, sa, i 1977: ”For kyrkja si framtid er det viktigare å vinne eitt menneske for trua for morgondagen enn det er å ta vare på to truande frå i går”. Sjølvsag skal kyrkja prøve å ta vare på sine truande, særleg nydøypte og konfirmerte; men energien skal ikkje gå med til å tvihalde på folk som berre heng med så vidt, nesten mot sin vilje, som restar frå ei tid då ein automatisk var ”kristen”.

Eg les om dette i eit tysk katolsk tidsskrift som landar i klosterets posthyller her. Denne gongen med fleire artiklar om trua i det moderne samfunnet. Mi røynsle er at denne erkjenninga av at kyrkja igjen må våge å vere minoritet, sig langsamt inn. Å ikkje innsjå det, skaper pessimisme, baklengsblikk og utmatting.

Sjå heller framover! Lat oss slutte å krangle med dei som absolutt ikkje vil vere kristne; lat oss heller ha ein veg å vise til for dei som ynskjer å finne Kristi veg! Som ein austtysk katolsk biskop seier: ”Det som manglar (den katolske) kyrkja i Forbundsrepublikken er medvitet om at ho skal vinne nye mennneske for Kristus”!

Det er substansen og kvailiteten i den einskilde kristne sitt trusliv som no vert avgjerande, saman med det felles livet kyrkja, både lokalt og universelt. Vitnemålet, den gode undervisinga og forkynninga, den levande bøna og tilbedinga, eit moralsk integrert liv med Skriftemålet (Forsoninga sitt sakrament) som viktigaste hjelp, kyrkjelydane som sosiale/diakonale fellesskapar, ei frimodig og velinformert ”røyst” i samfunnet og kulturen.

Det er dette vi bør samle oss om. Vi skal ikkje forakte historia; ho skal vitne om at vi alle lever i ei overlevering, ein tradisjon. Men vi skal ikkje hegne om ruinar og kulissar frå ”gode gamle dagar” som ikkje er lenger.

Som Den oppstadne seier: ”Lat dei døde gravleggja sine døde, men gå du avstad og forkynn Guds rike” (Luk 9,57).

(Sitata ovanfor er henta frå ”Academia”, 1/200

nota bene…om debatt/kommentarar

Til orientering om debatten/kommentarane:

Som redigerar av bloggen er det eg som har det personlege ansvaret for å vurdere form og innhald i kommentarane. Blogg er “offentleg tale” og særleg at ein kan vere anonym, pålegg eit ekstra omsyn for dei som skriv.

Eg ser sjølsagt gjerne ein debatt om det eg tek opp i ‘nota bene’ og generelt om spørsmål knytte til islam, fleirkulturelt samfunn o s v. Men eg ynskjer at denne bloggen skal 1) bidra til ein rimeleg høvisk diskurs i samfunnet og 2) føre debatten vidare og kome utover rein polemisk repetisjon. Etter mitt skjønn opnar nokre av dei fyrste innlegga i denne runden opp for ein debatt som lett vert prega av det motsette.Og som dermed umogeleggjer ein reell og naudsynt debatt.

Dei innlegga som kom på (eg har ingen førehands-kontroll)etter at eg to gonger hadde sagt frå, har eg sletta og sendt ei tilsvarande grunngjeving som denne direkte til kommentatoren.

NB: Med dette opnar eg ikkje opp for ein “debatt om debatten”; det er berre til orientering for brukarane av bloggen.

Fr Arnfinn H

nota bene…

DEMRING…

”A new dawn…We have to learn to live with it”. Desse to uttrykka noterte eg meg frå professoren, fr Richard Taylors munn i går. Under ei førelesing om ekumenikk. En passant var han innom Islams nye nærvere i Vesten og endringane i det kulturelle og religiøse landskapet. Sterkt merkbart, ikkje minst i det landet han sjølv kjem frå; England.

Fr Taylor meinte at mange, både i den kyrkjeleg og den nasjonale leiarskapen, likesåvel som folk flest, ikkje heilt skjønar at dette er ei endring vi må face og gjennomleve. Men etterkvart tek det kanskje til å demre; “a new dawn”.. Det er eg heilt samd i – og for meg som ofte har kommentert desse spørsmåla, var det ei stadfesting av den måten eg sjølv ser det på.

Å late att augo for den nye situasjonen, er strutsepolitikk og realitetsvegring. Å tru at vi står framfor noko episodisk, eit lågtrykk som vi kan sikre oss mot ved å skalke lukene, er nettopp det som fører til angsten, aggresjonen, fordomane – og nostalgien; draumen om at vi kan kome tilbake til einskapskulturens tid.

Det beste ein kan gjere, er å ta til å tenkje på korleis ulike grupper skal leve saman. Dei ulike gruppene vil i røynda vere ulike små ”samfunn” – også av den grunn at det store samfunnet sin verdiar ikkje er samlande lenger. Heller ikkje dei ”gamle” fellesverdiane. Kor mange nordmenn støttar idag tradisjonelle, kristne moralverdiar – for ikkje å snakke om trusoppfatnigar - på ein rimeleg forpliktande måte? Vi som er katolikkar, veit jo at ein del av dei lovene som storsamfunnet ynskjer å gjennomføre, ikkje vil kunne tvingast inn på oss. Den same retten må vi innrømme andre.

Både som individ og som fellesskap treng vi samfunnsformer som er tettare og som kan støtte oss i dei verdiane vi ynskjer å stå for og leve ut. Det store samfunnet kan ikkje lenger gje ein slik støtte – både fordi det har sine eigne verdiar som ofte står i motsetning til mange av borgarane sine – og fordi det som er felles, er for tynt til å bere ein verkeleg fellesskap.

Å takle eit nytt kulturelt scenario som dette, blir ikkje lett. Dess meir ein skuvar det framfor seg, dess verre blir det. Dersom vi tek det positivt og offensivt, kan det bli eit meir interessant samfunn.

Moské på Voss? Eller Moss? Eller Tynset? Kanskje. ”We have to learn to live with it..”

nota bene…

KATOLSK KYRKJEBYGGJING

Dagens Vårt Land slår opp at den katolske kyrkja i Noreg treng å byggje minst ti nye kyrkjer i næraste framtid. Biskop Bernt (Eidsvig) seier –på sin lakoniske, og dermed utfordrande måte – at den statlege innvandringspolitikken har ført mange frå Austeuropa til Noreg. Men mange av desse trur på Gud, seier Eidsvig og legg til at det hadde styremaktene ikkje rekna med…

nota bene…

MODIG REDAKTØR!

Endeleg nokon i dei sekulære media som vågar å bryte den kompakte forteiinga kring norsk abortlov og abortpraksis. Redaktør Svein Gjerdåker i den nynorske vikeavisa ’Dag og Tid’, skriv m a i det siste nummeret (fredag 18.jan), på leiarplass: ”Når ein overskrid terskelen ved testing av Downs syndrom, vert grensene uklare. Testinga er ein portopnar og ein aksept for at samfunnet kan setje opp visse standardar for kven vi eigentleg ynskjer skal fødast og vekse opp i samfunnet vårt. Kva med døvblinde? ”

Han opplyser òg: ”Åtte av ti kvinner over 38 tek abort når dei veit at barnet har Downs syndrom. Alle gravide over førti som får vita det, tek abort”.

Inngrepet kan utførast fordi det offentlege tilbyd testing som ”avslører” sjukdomen. Vi spør oss sjølve: kor dobbelt og kor hyklerisk kan eit samfunn bli? Har vi ikkje ofte sett songkor med funskjonshemma, m a menneske med Downs syndrom, sett og høyrt livsgleda, sett og høyrt kor gjevt både folk flest og samfunnsansvarlege syns det er; høyrt og sett politikarar og profesjonelle frå omsorgsetatane som rosar og applauderer?

Og som no snur seg og tilbyd ”fjerning” av den same kategorien menneske – som ingen ting. Ekspedisjonelt. Ryddig. Greitt. Sånn er det berre. Klart at det er krevjande for ein familie å ta i mot born med dette syndromet; det er lett å vere raus på andre sin kostnad; likevel: kan vi leve med den doble standarden? Kan vi leve med at visse menneske ikkje skal få leve opp fordi vi ”vel dei bort”?

Norsk helsevesen bør ikkje tilby ”utveljingsservice” for å kunne avlive uynskte menneske på fosterstadiet. Det bør heller ikkje kunne bli ein ny privat ”helsebusiness”.

Kva slags land er det vi lever i? Korleis orkar vi å identifisere oss med ein slik offentleg og privat kultur? Kva skal vi med Noreg?

Takk og gratulasjonar til ein redaktør som har våga å bryte sjølve Det norske Tabuet, som har våga å skrike ut! Det er modig gjort.

nota bene…

RADDIS-DEBATTEN

Her i bloggen har det utvikla seg ein debatt om den utlagde artikkelen ”Raddissyndromet” (fyrst publisert i spalten ”Signert”, i ’Klassekampen’’ for nokre viker sidan). Debatten er viktig. ”Raddis” er eit for vagt og generelt omgrep, meiner ein del kommentatorar.