carpe diem: sørlandet

Eg er på preikeferd til Arendal (der eg var i går, i Katolsk Forum) og Lillesand, der eg tala i kveld (torsdag), i kyrkjeakademiet. I dag var eg så heldig at vertskapet her køyrde ut på Justøya og heilt ut til havet – for det hadde eg ytra eit sterkt ynskje om ☺ Når eg bur inst i Frognerkilen, må eg av og til lufte kropp og sjel skikkeleg.

Det triste, mørke novemberveret, med slaps og kald væte, låg tungt over dei sørlandske heiane på nedoverturen med toget i går. Så friskna vinden til kuling og i dag har det vore  nordleg bygevêr, med mørkre og ljos i dans med kvarandre. Og opplett mellom bygene.

Vi gjekk heilt ut på svaberga. Skagerak velta inn. Havet er så nært her på Sørlandet, så kort veg frå skog og lun skjergard til open sjø. Når du kjem ut på berga, skjønar du at ”Sørlandet” er ei merkjevare; ein myte.  Det idylliske, det koslege, det ferierande. Her ute på berga bles alt dette bort.  Eigentleg er Sørlandet eit hardt stykke norsk kyst. Med mange små gardar og audslege heiar innanfor. Med sjøfolk og kanskje litt kystfiskarar. Alt det andre er eit seinare kulturelt ”belegg”.

Vel, alt utviklar seg og no er det som det er. Men det er bra å sjå litt djupare inn i sjela av dette landet. Sjå havet, sjå uvêret, sjå spora av eit striare liv.

Der sat eg. Så langt ut eg kunne kome. Ein dønning, kanskje to, tre?, gjer eit sprang mot meg og slengjer ein kasakade av skum og sprøyt heilt opp i fjeset mitt: – Hei, der er du! Her er vi, same slekta som bylgjene på kanalkysten, på sunnmørskysten; glad for å sjå deg, kva har du på hjarta? Og eg sikra meg at eg verkeleg var der åleine; sat der i mi kutte, med den vide svarte pelerinen (ull-kepen med diger hette) utanpå. Det dura nede i botnane, den djupe duren i skaparverket, den som er inst inne i alt liv, også i menneskehjarta, De profundis-duren (Or djupet-duren, salme 130).

Derifrå kunne eg rope ut bøna om det som pressar og slit i livet mitt, no igen: Ut med det! Ta det, bylgjer! Ta det, Herre!. Då skrur vinden seg opp og bles på meg frå sida; bles for å famne meg, bles for å ruske i meg, bles for å blåse vekk  alt det eg har ropa ut, føre det langt til havs.  Så sit eg stille. Vere i lyden av bårebrottet, vere berre ein kropp på berget. Kroppen er ei sjel, sjela er ein kropp. Mennesket er eitt. Eg. Her.

I morgon tidleg tar eg bussen til Oslo.

carpe diem: uppsala

Det barst rett frå Sunnmøre, via klosteret, til Uppsala. Møte mellom katolske teologinstitusjonar i Sverige, Noreg og Finland (Newmaninstituttet og den katolske seksjonen på Menighetsfakultetet). I så små tilhøve som dei nordiske er det mykje som kan gjerast under eitt.

Uppsala vekkjer mange minne til live for meg. I studietida, på 70-talet, var eg her nesten årleg på “kyrkodagarne”, arrrangerte av Arbets- og Bönefellesskapen Kyrklig Föryelse. Den store domkyrkja var ofte fullsett; den svenske liturgien og salmesongen med sin særeigne vare og høgtidlege tone på same tid, gjorde sterkt inntrykk på meg.  Gode predikantar som Bo Gietrtz, Bertil Gärtner og Per Olof Sjögren likeeins. Føredragshaldarar og førelesarar frå både den katolske , den anglikanske og den ortodokse kyrkja opna store perspektiv. Mange venskapsband vart knytte.

I går kveld gjekk eg innom domkyrkja, som står open. Minna var der, men også ei stor sorg. Svenska Kyrkan er åndeleg og teologisk nedtappa. Fornyingsrørsler som aKF er så godt som borte; undertrykte og resignerte. Svært mange av dei som var med, er blitt katolikkar. For nokre viker sidan, vart den biskop Gärtner gravlagd i Göteborg – og på mange måtar heile rørsla med han. Ein stor tradisjon (“högkyrkligheten”); enormt aktivt på alle plan – kyrkjelydsarbeid, teologi, publisering, instistitusjonar -har møtt veggen.

Ein time etter står eg i St Lars katolska kyrka lenger nede i gata og konselebrerer saman med to andre prestar og biskop Anders Arborelius (Stockholm). Kyrkja er enkel, det er vanleg kvardagsmesse med ein førti, femti personar. Den svenske salmen kling like vakkert som i domkyrja i si tid, organisten er den same, han konverterte i 1978 sa han. Alt er mindre storslagent enn på “kyrkodagarne”, men eg ser at eg i grunnen er mellom dei som fekk halde fram det eg trudde på- og søkte då. Den vegen eg då hadde valt, førte meg hit. Eg merka ei stor takksemd, like stor som sorga i domen.  Kanskje difor kunne sorga også ha plass for takksemd for alt det eg fekk i aKF!

Det gode såkornet blir sådd – og renn ofte opp annleis- og på andre stader enn vi ventar.

I ettermddag er det tilbake til Oslo. Arbeidet held fram. Meir blogging etterkvart.

carpe diem: kunst, sol og sunnmøre

“Du veit viss du vil noke – og viss du har bruk for å tenkje på det, vil du eigentleg ikkje” – sa sunnmørsgründaren til dotra som skulle ta over skipsverftet. Ho sa ja, på rappen, ho ville!  Far min, Kåre Haram, hadde også denne sunnmørske viljen; ikkje til å selje seg sjølv og kunsten sin, men til å måle, til å søkje det maksimale. I dag har eg og syskena mine vore med på lanseringa av boka som eg alt har blogga litt om. Det blei ei både fagleg kyndig og estetisk svært vakker bok. Skriven av kunsthistorikaren Eva Furseh, med føreord av professor Gunnar Danbolt.  Samtidig vart “Kåre Haram-prisen oppretta”, for yngre kunstnarar  frå Haram, innan biletkunst, litteratur, musikk, film og drama.

Same stille, vakre haustvêret har det vore; gyldne dagar heime. I morgon tidleg er det bussen til Åndalsnes og toger til Oslo. Vi bloggast!

carpe diem: frå den ene lanseringa til den andre

Litt hutrande her eg sit, ved eit trebord utanfor kafé med nett, på Sjøholt på Sunnmøre. Ventar på buss innover mot Stranda. Som ofte før.  Tog til Åndalsnes frå Oslo i dag tidleg, buss hit, og vidare. Burde få meg breiband-modem så eg kan vere på nett overalt, men litt av sjarmen er å finne connection her og der.

Usannsynleg vakkert haustvêr. Blakke bøar, stille fjordar, fjell med tynn nøsnø frå toppen og med i liene. Beitande sauer, utplaserte ulldottar. Godvêret byrja ved Otta, og også Gudbrandsdalen er ei openberring ein dag som i dag. Og Romsdalen – med kaskadar av sol over svartkvite, raggete tindar mot grøn mark og grønblå elv, Rauma, i dalbotnen!

I går kveld var det altså boklansering på Litteraturhuset i Oslo.  Med 150 menneske stua inn i den altfor lille salen. Flying start fpr Efrem – forlag med profil og ein artig stall av skribentar I morgon drar eg ut til Haram, til Brattvåg, då gjeld det ei anna bok. Meir om det. No kjem bussen straks.

Carpe diem: klosterrydding, boklanseringar, reiser…

Puh! Hektiske dagar på klosteret, stadig pga priorskiftet. Slike høve kan også nyttast til praktiske krafttak: Radikal rydding i kott og bakrom, i verkstad og uthus. Saman med subprior fr Jon Atle  og friviljuge hjelparar har vi fått pussa opp portnarrommet (resepsjonen), innretta klosterkontor, nyinnreidd kapitelsalen; køyrt bort kubikkmetervis med skrot. Fint er det blitt! No står meir ”indre ting” for døra.

Dette har teke tid, men no er vi gjennom flaskehalsen.

Så må det nemnast at boka som nyleg kom (essaysamlinga ”Tre florentinarar”) skal lanserast på Litteraturhuset her i Oslo i morgon, onsdag, kl 19. Eskil  Skjeldals: ”Den svake Gud” og Kjell A Nyhus’: ”U Allminnelig” (om Jon Fosses dikting) skal også sleppast. Underteikna blir intervjua om Gud og om boka av Morgonbladredaktøren Alf van der Hagen. Kom, det kan bli artig! Sjekk linken: http://www.litteraturhuset.no/program/2009/10/gud.html

Torsdag reiser eg til Sunnmøre, der ei annan bok skal feirast; den nyutkomne kunst- og biografiboka om far min, Kåre Haram. Det skjer laurdag, i Haram kulturhus. Ein ”Kåre Haram Kulturpris” skal også sjøsetjast. Eg er tilbake her sundag – for så å måtte dra til Uppsala på eit møte for teologar og katolsk teologiundervising i Noreg og Sverige. Eg drar saman med MF-professor (og katoikk) Øystein Lund; som kanskje nokon veit, underviser eg sjølv ved MF på dei katolske studiane der. Retur frå Upsala tysdag – og så blir eg ved basen, Får sjå korleis det går med bloggen undervegs.  Men noko blir det.

Må eg også få nemne det store intervjuet med Hans Fredrik Dahl, om tru, konversjon, kukturradikalisme etc, i siste nr av Morgenbladet, ved Alf v d Hagen? Fire samanhengande sider med tett innhald; hurra for bladet som vågar å trykke skikkeleg lange artiklar ! Nye tider, både på den éine og den andre måten. Glad eg lever no!

carpe diem: Heim frå Mariaholm

Tilbake frå Mariaholm og prestemøte. Tysdag tjukna det til med regn, men til gjengjeld var det skinande fint i går og i dag. Endeleg fann eg meg ein turveg i ope landskap ikkje langt frå leirstaden. Tidlegare har eg berre funne vegar i mørke granskogar og i brattlendet ned mot Øyern.

Så viste det seg at eg kunne gå utover markene frå Mørk gard, sørover ein smal grusveg midt gjennom kornåkrane, ut mot andre gardar som låg som øyar i åkerhavet; tette tun med vakre hus og driftsbygningar. I bakgrunnen er alt innramma av høg lauvskog og balndingsskog, med mørkegrønt, ljosare grønt og flammande gult. Himmelen over, vid og blå og haustskarp.  Der eg gjekk, bøygd mot den ganske friske vinden, med kappa flagrande rundt føtene, kjende eg meg nesten flytt tilbake til eit nordfransk område, landskapet i Artois, Bernanos-landet. Der gjekk den svarte og skrinne landsbypresten hans og bauta seg fram i regn og sol og leirjord. Med kvitkalka landsbyar som skulle visiterast.

I dag tidleg var det ein raud soloppgang over Øyern; heile leirstaden og kapellet vender mot aust med utsyn over innsjøen og bygdene og åsane på den andre sida. Austsida. Bygdene og skogane inn mot Sverige.

Professor og studieleiar ved Menighetsfaklutet (MF )hadde ein heil dag med førlesingar for prestane; ein teologisk fagdag om Bibelen. Det var svært positivt. Han blei nyleg katolikk og det er interessant å merkje seg at det no på mange måtar er ein  ny generasjon konvertittar som gjer seg gjeldande. Folk med aktv bakgrunn i norsk-kyrkjelege miljø. MF tilbyr no studiar også i katolsk teologi, i samarbeid m  a med universitetet åt dominikanarane i Roma, Angelicum (der eg oppheldt meg i fjor vår). Dei norske katolske prestestudentane/seminaristane, tek deler av sine studiar ved MF.

Mykje av det beste i den norske, kyrkjelege og kristne kulturen også frå tida etter reformasjonen, blir no med inn i den katolske kyrkja. Der det høyrer heime.

carpe diem: kanskje bloggpause til torsdag…

… på grunn av prestemøte i Oslo katolske bispedøme, på leir- og konferanseplassen Mariaholm i Spydeberg. Tvilar på at det er nett-tilgang der, så dermed blir det kanskje ikkje noko på bloggen før torsdag. Det vil vise seg, for eg drar dit no, etter Laudes morgonsongen). Eg kjem til å skrive der – og leggje det ut på bloggen når eg kjem tilbake. Er det nett der, vil de høyre frå meg før det.  Det blir fint å køyre utover Follo og Østfold, denne vakre haustdagen.  På gjenblogg!

carpe diem: blog-news, priorat mm

Nemleg at eg på den nye framsida har fått på plass  (igjen) arkiv, oversikt over kategoriane og ein søke-knapp. Alt til høgre på sida. Vonar dette lettar bruken av bloggen. Igjen: kom gjerne med spørsmål og innspel.

I min nye eksistens som prior ved klosteret dei neste tre åra, vil bloggen gå som før. Kanskje får eg også meir høve til skriving og studiar, med færre eksterne oppdrag. Ein preikebror skal både vere ute og forkynne og undervise – og ha sin konteplative base i kommuniteten. Med ulik vekt i ulike fasar. Takk for forbøner.

Dette året underviser eg også i dei katolske studiane ved Menighetsfakultetet.  Der studerte eg sjølv på syttitalet, så det er ei interessant oppleving å kome tilbake i ein annan modus. Ingen ting er så fullt av overraskingar som Guds planar.

carpe diem: September, min månad

Her på Austlandet er det gyllen og vakker haust for tida. I går kveld var eg i Ål i Hallingdal og heldt foredrag i kyrkjeakademiet, i kulturhuset. Retur i dag. Under skoglier som gløder av fargar, med elva som sylvband gjennom dalen, med Krøderen som ein mild spegel langs fjellsidene. Nyskorne kornåkrar gjev ein bleikgul grunntone oppver dalen og nedover flatbygdene. Engene prøver seg med nytt, friskt gras etter den siste håslåtten og sprakar av grønfarge. Alt blir forsterka av den låge, klåre sola.

September – sommarens lange slutt-tone som ligg og dirrar av fylde. Den rolege krafta i landskapet. Noko som er fullført. Til å takast, til å leve av. Frukt.

Eg skulle meir enn gjerne ha vore inn på fjellet no. I staden må eg kome i mål med mangt slags arbeid. Messe i “Tro og lys”-fellesskapen i Oslo (ekumenisk arbeid for psykisk utviklingshemma, saman med andre), i kapellet i Lambertsæter krk, rett frå toget. Så vesper i St Dominikus. Helg. Gjere ferdig preika. Høgmesse her i morgon. Rytmen ber oss.

September, min månad. Ikkje fordi eg ikkje likar våren betre. Men fordi det er den månaden eg er fødd i. September – den høge freden, for alle urolege hjarte.

carpe diem/nota bene: Valet – idealist-Noreg for nedtelling

Det blei seint før eg la meg i natt. Sjølve valkampen har eg ikkje sett på TV, men valinnspurten fekk eg med. Med sigrane og nederlaga.

Min kortvesjon er at dei idealistiske partia, frå SV til KrF via Venstre, er skvisa ut. Malte mellom dei store blå-raude kvernsteinane, partia som sikrar den norske levemåten.  Spørsmål som utfordrar denne, det vere seg når det gjeld miljø eller når det gjeld menneskeverd eller dei internasjonale perspektiva, kjem ikkje opp til den politiske overflata.

Vi treng politiske miljø som bryt ut av den stortingspolitiske ringdansen og tydleggjer alternative måtar å tenkje på. Noko som apellerer til ei etisk-politisk fornying mellom ”folk flest”. Sjølv skulle eg ynskje at vi fekk ein dialog med den radikale vestresida om deira tilhøve til viktige verdiar for mange truande, som menneskeverd og familietetikk. Vidare skulle eg ynskje at eit lite parti med godt program, som Dei grøne, kunne kome meir på banen. Og at KrF fornyar seg og radikaliserer seg, både i form og innhald, både sosialetisk og verdikonservativt. Meir om dette. No må eg gå i kyrkja.

carpe diem: “new look” på bloggen

I klosterlivet er den 14. september ein årleg merkjedag. Det er Krossmesse-dag om hausten; festen for Opphøginga av krossen (Exaltatio Crucis). Då byrjar etter gamalt den monastiske fastetida som  varer til påske. Då er det haust, og vinteren rykkjer nærare. Alvor og arbeid er i fokus, sjølv om året blir lyst opp av mange festdagar. Fyrst og fremst kvar sundag då kyrkja feirar Herrens oppstode, og så julehøgtida og epifania (Kristi openberring).

Tilfeldigvis – eller ikkje tilfeldig? – blei det til at eg nettopp i dag gjer ein vri på bloggen, både estetisk og funksjonelt:

-Botnfargen blir svart med kvit skrift – igjen. Nokre syns det er litt tyngre å lese, men då eg skifte til kvitt botnfarge med svart skrift, var det også mange som melde at dei likte best den fyrste utsjånaden. Så no blir det slik.

-Spalte på høgre side med dei siste kommentarane. Lettare å få med seg kva som skjer på kommentarfronten – og lettare å henge seg på innspel, kommentarar og spørsmål.

-OBS: Kategorien “Heim ” er borte, men for å kome tilbake til heimesida/framsida, er det nok å klikke på sjølve headingen på bloggen (biletet med ‘fr arnfinn haram – weblogg’).

-OBS: Arkiv for dei ulike kategoriane (officium, nota bene osv) står ikkje lenger i høgre marg, men er angitt i boksen/ramma rett over kva ny post/utlagd tekst. Så tidlgeare utlagde tekster er framleis tilgjengelege.

OBS: Fontane (bokstavtypen) i boksen for å skrive kommentarar,  er i minste laget. Vonar eg får gjort noko med det etterkvart.

Illustrasjonen på framsida, bak namnet, er  utsnitt av biltete av målaren Kåre Haram. Som også er far min. Han døydde for ein del år sidan; og det kjem i haust ut ein vakker bok om han med rikt biletmateriale. Meir om det ved høve. Også den forrige framsida (i gult og raudt) var utsnitt av eit av hans bilete.

Takk for fylgjet så langt!

carpe diem: helg, blogg etc…

I dag reiser eg til fjells  for å leie ein retrett (retreat) for katolske studentar (og andre) – på Skirva i Tinn! Messe og tidebøner,  bibelforedrag, fjelltur, stille tid, fellesskap… Blir fint. Så det blir nok litt bloggpause frå i dag til sundag kveld. Kjem tilbake i bloggen med tankar om integrering, gettoar, val etc… God helg!

carpe diem: Austover

I dag, onsdag, har eg vore på returreis til Oslo. Expressbussen frå Sunnmøre og Nordfjord. Med sykkel, sekk og sykkelveske som bagasje. Frå ende til anna var det norske landskapet på sitt vakraste: Blanke fjordar og vatn på vestsida, oppragande tunge Nordfjord-fjell framover frå Stryn, lysande brear kvelver seg, fossane heng utover hamrane, lier og marker skin grønt. Ur-Vestlandet.

Nedfrå fjellet ved Grotil og Pollfoss er alt lett og friskt, elvane er store, strøymande og reine; vi kjem ned i Ottadalen og Gudbrandsalen med sin rike byggningskultur, med tjukk gran- og fureskog ,mjuka opp av alskens lauvtre, aller mest av dei grasisøse bjørkene; lange, kvitlegga, og tette i lauverket. Kornåkrane bleikt gule etterkvart.

Sola blir lågare utover ettermiddagen og kvelden. Lyser opp innanfrå og nedanfrå, ser det ut som, med ein rusande intensitet. Mjøslandskapet er himlen på jorda; natur og kultur i breie ringar rundt innsjøfjorden. Som rundt ein brunn av fred.

carpe diem: Siste dag på Sunnmøre..

…blei brukt til ein skikkeleg innspurt: Sykla fram heile Stranda-dalen, 30 km tur-retur, så opp bratte sætrevegar, parkere sykkelen bak eit sel, og sprinte opp (på Sunnmøre vil det seie rett opp!) på Storhornet, 1380 moh. Mykje ur på slutten. Sol og litt skyer, 22 grader pluss, niste og rast på toppen, rask sprint ned til sætra, kjapp dukkert i den kalde elva som kjem ned gjennom dalen med vatn frå sideelvar og brear. Resten av termosen smakar godt, saman med min vanlege tur-dop: Rosiner.

Så på sykkelen ned gjennnom sætredalen på bra grusvegar, forbi sauer  og folk – og heim til basen. Dusj. Det er vakkert her no. Sommaren er framskriden og har smelta dei store snøfonnene i fjella. Lyng og gras er blitt grønt langt oppover og gråfargen i berget er blitt mørk og mystisk. Den breie fjorden, Storfjorden på sitt vidaste, er blågrøn med solglitter over. Det er ikkje seinsommar, men djup-sommar. Alt står stille, i ljos, skugge og varme. Alt mognar no.

carpe diem: Avaldsnes

Avaldsnes. Det kan du lese om i Snorre. Ein vakker stad, eit grønt nes like ved leia gjennom Karmsundet i innseglinga sørfrå til Haugesund. Ute på neset, høgt på haug, ligg den gamle steinkyrkja frå mellomalderen; fylkeskyrke var ho, og difor stor og stasleg.

Hit kom eg i embets medfør som preikebror i dag, for å halde føredrag i samband med dei årlege Olavsdagane her. Kom frå Sunnmøre, via Bergen, og returnerer same vegen i morgon. Reisa gjekk med buss og ferje (Halhjem-Sanmdvikvåg). Som lettmatros i ferje- og kystfart i skuledagane mine, og som alltdi interessert i skip og båtar, treivst eg med å ta dei nye gassdrivene ferjene som no går i dette sambandet. Flotte farty, robust utstyrde for pasasjerane både i salongar og på dekk; ikkje noko dill. Stål og tre.

Og dei gjer god fart og skjer seg gjennom sjøen, eit heilt lite cruise gjennom vakre Sunnhordlands-farvatn. Vel forbi Reksten på innsida og Austevoll på utsida, opnar havet seg rett ut. Så kjem vi til den lune hamna nørdst på Stord, i Fitjar. Sol og høge tårn av skyer, frisk bris og mørke, krafige regnskyll som er over like fort som dei kjem. Det har vore ein turr sommar, vatn trengs, særleg i dette grøne landet her vest.

carpe diem: Ut i øyane

No er det Nordøyane; øygruppa nord for Ålesund, for det meste Haram kommune. Her er det romsleg; fine, flate gardar, fjell som er gode gå på og med heftig utsikt innover og utover, vêrharde svaberg og fjellskallar eller lange nes og breie strender yttarst ute mot vest. Der sit eg mykje. Som i går; på ei berghylle med storalda (havdønningen) rett nedfor føtene, fem, ti meter ned. Det bryt nydeleg, særleg over ein liten holme tett ved. Kvitt skum og grøn sjø, sjølv no når havet er i sommarleg godlage.

Skarvane frå ein skarvestein litt innanfor fyk forbi i låg høgd over bylgjene. Men havsulene – dei verkeleg svære sjøfuglane, som albatrossar – ser eg ikkje i år. Dei hekkar på Runde, men tar vanlegvis lange slag også hitover. Kanskje det er lite mat i havet for tida? Sola varmar, shortsen og T-skjorta er meir enn nok. Dette er ein super plass å lese Newman; engelsk kultur- og kyrkjeliv frå Victoriatida får lufte seg her.

Eller berre sitje. Gud er her. Så sykle tilbake innover Ulla-garden, kome seg i hus. Etter å ha site ei god stund i den opne naustdøra. Kveld.

Same program i dag, men istaden for Ulla var det Flem. Flodheim. Same vêret; varme skyer med store flak av solblå himmel, stadig skiftande. Skal vere her ute til sundag, då har eg messe i Vår Frue krk i Ålesund.

carpe diem: Frå Kinn til Haram

Regntung transit frå Kinn, Askrova og Florø, via Stranda til øyane i Haram. Messa på Kinn var ei verkeleg valfartsmesse for meg. Viktig å kome til ein av dei stadane der Gud fyrst sette foten på land i Noreg. Kinn er ei lita øy med mykje fjell, berre ti fastbuande. Kulturlandskapet er vakkert som landskapet elles. Godt vedlikehald, hus som blir brukte, bøar som blir slegne, sjølv om det meste er fritidsdrift. På innsida av det smale Kinnasundet ligg Rognaldsvåg på øya Reksta, med god hamn og ein tett krans av hus rundt vågen. Då kystfisket var på si høgd, kunne det vere tusenvis av menneske her i sesongane. Og det var ferdselsleia heilt her ute som var hovudvegen med dei største stadane; Nord-vegen, langs kysten og ut mot verda elles. Det er vel òg noko av grunnen til at ei så stor kyrkje som den på Kinn kunne leggjast her, som ei hovudkyrkje i området.

Messa var enkel. Tretti menneske. Tre tamilske katolske familiar frå Florø var med og bidrog med sterk og tydeleg respons i dei liturgiske svara og i songen av kjende norske salmar. Her var det ikkje turistar som feira, men vanlege truande i den verdsvide kyrkja. Sri Lanka, Florø, Kinn – eitt i Kristus, i den katolske kyrkja. Dei same bønene som lydde her dei fyrste hundreåra av soga åt dette kyrkjehuset. Veggene lytta, og song med. Kinn er ei engleøy.

–
No blir eg nokre dagar her ute på heimlege øytrakter. Her er både farsslekt og mange vener og kjenningar. Fjell og fjøre ventar.

carpe diem: Askrova vaknar

Askrova; ei lita øy som vaknar ein tidleg sundagsmorgon. I går, som dagen før, var det varmt og lummert, og i løpet av natta seig dei fuktige sommarskyene frå sør innover øyane og la seg ned over fjellsidene. Og slapp stille, tett regn i frå seg. Så då eg stod opp i dag tidleg, var det skikkeleg grått og vått her. Men Laudes og morgonkaffi hjalp, for raskt tok det til å lette: No ser eg Kinn og Reksta ute i nordvest, alle fjella hiv av seg skoddehatten og den lange rifta med blå himmel i horisonten, veks seg stadig større. Nokre friske vindpust hjelper også til. Vêr og vind skifter fort i havgapet.

Øya her er idyllisk, meir og meir overteken av sommargjester; både folk som kjem tilbake og tek vare på dei fråflytte husa, og folk som byggjer seg sommarhus og hytter her ute. Eg kan sjå korleis to epokar, to næringstrukturar, skifter gradvis plass. Småbruk og fiskeri vik plassen for fritid og turisme. Nokre få bønder brukar det meste og beste av den dyrka jorda, til sauderift og mjølkeproduksjon, som vanleg på Vestlandet. Eit forholdsvis nytt grendahus er eit livsteikn, men skulen – som og er ny og fin, er dessverre nedlagt. Butikken ved kaia går bra takka vere turistar og hyttefolk. Bedehuskapellet ser velhalde og fint ut.

Men elles er det mange spor av at den gamle levemåten med kombibruk, er over og ut. Litt nedfalne naust og uthus gjev ei viss melankolsk-nostalgisk stemning, men feriefolk, ombyggjing og nybyggjing for fridtidsføremål, muntrar opp. Det har nok vore tøffe livsvilkår her ute; gardane er mykje mindre og magrare enn på sunnmørskysten der både øyar og fastland har store, vide strandflater med djup jord. Her har det vore fisken, og ikkje minst silda, som har vore livsgrunnlaget.

I dag skal vi skyssast over til Kinn og Kinnakyrkja, eit par, tre sjømil ut- og nordover.- Messe kl 1600. Sola skin snart….

carpe diem: Askrova og Kinn

Litt oppdrag er det også på sommarstid. Sundag skal p Pål Bratbak og eg feire messe i Kinnakyrkja (steinkyrkje frå 1200-talet) kl 1600, for lokale og tilreisande katolikkar – og andre som måtte finne vegen dit. I morgon og laurdag bur vi hos vener på Askrova, ei lita øy sør for Kinn. Så no er eg i Florø, saman med mor mi som er med på turen; i morgon tar vi båten ut til øya. Kinn er ein slags “systerplass” til Selje, knytt til dei heilage frå Selje; Sta Sunniva og seljemennene, Sanctis in Selio. Eg har aldri vore anten på Askrova eller på Kinn; ser fram til å kome dit, i dette vakre øyriket ytst i Sunnfjord. Minner meg om Skottland…

Måndag er det retur til Sunnmøre. Til vika blir eg i Haram.

carpe diem: Terminus.

Vel framme/tilbake på Stranda, etter ei vike på hjul. Kan ikkje akkurat seie Å, hjul med din glede, for akkurat hjula lurte meg litt denne gongen. Dekket frå Ørsta i går gav også opp, på Skylstad i Norangsdalen! Men holet var lite, så eg pumpa og sykla meg opp heile den bratte dalen og let det stå til unnabakke ned mot Hellesylt med stor fart og lite luft. Ikkje bra, men dette var siste etappe, så det fekk stå til. Skodda ned i fjella i går letta meir og meir i dag og denne dalen er eit drama av ein dal, kolsvarte fjellsider, toppar på 1600- og 1700 moh rett opp på begge sider, du passerer Slogen, Smørskredtind, Skruven, Kvitegga og fleire. Smaragdgrøne skredlier, fossande elv, blanke vatn, stølar av gråstein og torv, som grodde opp av jorda. Planen var å stoppe litt og økte, men no gjaldt det om å komme heilskinna til Hellesylt. Der er det Bygdadagar med marknad og folkeliv, og avtalen var å møte familie frå Stranda og få skyss med dei.

Dermed kom eg tidleg fram. Rett på den vesle, lune badestranda, av med svette T-skjorter etc og ut i sjøen – som verkeleg var iskald, også etter min smak. Nokre dagars nordavind inn fjorden (“Ut-rønå”, som sagt) og mykje kaldt elvavatn frå snøsmeltinga i fjella gjer sitt. Når vêret er frå ein annan kant, er det ofte varmt i sjøen her inne i dei inste fjordane. Vel, eg blei tørr og varm etterpå; skifte skjorte og shorts og roa meg på grasbakken ned mot fjøra.

Skulle hatt meir tid og ro påRovdestranda, torsdag, og i Norangsdalen i dag; elles har det vore strålande dagar. Framdrift, fridom, opne og mektige landskap. My way. Takk for fylgjet!

—

No blir det litt kvild og litt fjellturar med base på Stranda; til torsdag.