officium: torsdag, 2. vike i det allmenne året, frå Brevet til diakonen Ferrandus fr den hl Fulgentius, biskop av Ruspe (matutin)

“Når vi gjev uttrykk for at vi ofrar våre bøner gjennom den evige presten, vår Herre, sannar vi at han verkeleg har vår menneskenatur i seg” [Hebr 9, 5,1].

Ein prest blei i Israel alltid teken av folket. Så òg med Kristus. For å vere vår prest og mellommann mellom Gud og oss, måtte han vere éin av oss. Han stig fram for Faderen i vår stad; han eitt med oss, vi eitt med han. Difor avsluttar kyrkja alltid sine bøner: “Ved Kristus, vår Herre..”, eller: “I Jesu namn”.

Vår forbedar er ikkje berre ein passiv “funksjonær”, men ein som kjenner på kropp og sjel alt det menneske har trong for å legge fram for Gud. Han går aktivt i bresjen for oss. Våre bøner når Faderen med full styrke. Og trengjer inn i hans hjarte.

Heilt inn.