” Men for dykk som har age for mitt namn, skal rettferdssola renna med lækjedom under sine venger” (4,2)
Dette ordet er sjølv som ei solrenning. Som ei ørn, som ein engel; ein berar av lækjedom for alt det som har blitt sjukt og skadd i livet ditt, i kyrkja, i verda, i skaparverket.
Gud sender dette for deira skuld som har age for namnet hans. I Malakia-boka handlar det om å gje det beste til Gud i gudsteneste og offer. Ikkje ringeakt liturgien, ikkje tenk at det berre er moralen som tél! Gud vil bli elska og tilbeden for si eiga skuld. Så fjernt for alle som ikkje vil sløse nardussalve eller noko som helst dyrebart og vakkert av kjærleik til Gud! Kjipe menneske og kjip religion.
Kom med det beste du har, med brødet og vinen, med røykjelsen og rørslene, med fargane og bileta, med songen og spelet, med jubelen og med tårene! Solrenning og lækjedom ventar deg.
Dette verset er en av mine favoritt vers. Takk. Det forandrer enhver situasjon.
Kjipe mennesker blir kjip religion. Hvis man betrakter religionen som en sky, blir det bare menneskene som beveger ordene om religionen og definerer det den er som gjør at religionen blir for kjip.
Hvis de ikke tror på Gud og lar Gud bevege det de sier. Da blir ikke religionen så kjip.
Hilsen Herman