Den siste tida har m a vore prega av den unge kvinna Amal Adens oppgjer med Hege Storhaug og hennar organisajon, Human Rights Service. Amal Aden har teke bladet frå munnen og fortalt korleis den islam-kritiske og innvandrar-kritiske organsiasjonen har utnytta henne i sin propaganda og nedverdiga henne som truande. Storhaug et co avviser det heile, sjølvsagt.

Vi må velje kven vi vil tru på. Eg, for min del, stolar på Amal Adens forteljing. Ho viste mot når ho påtala negative ting i sine eigne miljø og viser no mot til å seie frå om haldningane hjå sine norske støttespelarar. Mange, særeleg i FrP miljøa, støttar Storhaug og reknar henne for ein helt i kampen for ”norske verdiar”. Storhaugs organisasjon er avhengig av godt rennomé – for dei mottek 1,8 millionar kroner i statsstøtte kvart år. Så her er det i høg grad mange slags ”verdiar” som står på spel.

Eg vonar at denne saka kjem skikkeleg fram i ljoset. Både korleis ein slik organisasjon arbeider og opererer og kva slags haldningarvi har med å gjere i det norske folket. FrP-bloggarar eg er innom, hausar stadig opp frykten for at Noreg snart blir ”overtatt av islam”. Vi er vitne til eit tiltakande hysteri i mange miljø; både hjå venstre- og høgreintellektuelle og mellom ”folk flest”. Det ville vere bra om ein roa ned litt og heller tok imot utfordringane til vår kultur med open ettertanke. Den norske livsforma blir nødt til å endre seg. Ein så materialistisk og religiøst indifferent kultur som den vi har utvikla, har ikkje berekraft. Det må vere plass til mange slags livvsyn i eit samfunn som vårt, også for ikkje-truande, sjølvsagt. Men dei som hevdar å forsvare den kristne arven, vil gjere det meir verknadsfullt ved å ta si eiga tru på alvor enn ved å prøve å halde unna andre truande. Det er ikkje islam, men dei sekulariserte kyrkjene som er den største trusselen mot kristendomen i Noreg i dag.

Tru overlever ikkje som nasjonal pyntegjenstand, berre som bruksgjenstand.