”Korleis kunne du våga å leggje hand på Herrens salvevigde?” (v 14).

Den unge amalekitten som gav Saul banehogget fordi han bad om det, såra til døden som han var, måtte bøte med livet. Så harde var vilkåra.

Hendinga seier noko om kor realistisk ein såg på den heilage statusen åt den salva kongen, ”Herrens salvevigde”. Salven er Guds kraft og nåde, eit sakramentalt teikn. Etter at Saul var salva, hender det òg ein gong at han kjem i ekstase og talar profetisk. Den heilage kongen er både profet og prest.

Her ser vi konturane av den messianske kongen. Alt peikar fram mot Jesus frå Nasaret. I Messias er Gud sjølv nær som frelsar, lærar og fyrste for sitt folk.