officium…

Tysdag, vike 2, sal 49 (vesper)

”Eg bøyer mitt øyra til visdomsord og løyser mi gåte til tonar frå lyra” (v 5)

Orda i Skrifta kjem til oss i ei litterær form; ord med uttrykkskraft og venleik, med klang og konturar. Noko av Guds visdom kjem til oss også i tekstar utanom Bibelen; som i dikt, i aforismar og ordtøke; i ”visdomsord” og ”tonar frå lyra”. Eller som det står i den latinske utgåva av Salmane vi brukar her i klosteret: ”Inclinabo in parabolam auream meam, aperiam in psalterio ænigma mea”. Fritt omsett: ”Eg bøyer mitt øyra til likningar, gjennom Salmane opnar mi gåte seg”… Salmane i Bibelen har same namnet som instrumentet ein ofte nytta ved songen: Psalterium, ”Davidsharpe”, lyre….

Det er nettopp mi røynsle at mi ”gåte” (ænigma) har opna seg gjennom Salmane, slik vi brukar dei i tidebønene. Ikkje berre orda som tankeinnhald, men som sungne ord; som tonande, gyngande, rytmiske, jublande og klagande ord! Poesien finn vegen inn i mennesket sitt løynde, indre liv, inn i det mysterium som er mennesket, som er eg. Det er ord som Anden brukar; han som bed for oss med sukkar som det ikkje finst vanlege ord for… (jfr Rom 8,26).

Kven skjønar mennesket? Poesien opnar usynlege dører i oss, og ikkje minst orda i Salmane – og for meg, i klosterlivet: den regelmessige resitasjonen, den felles kroppsrytmen, dei rolege, enkle rørslene under tidebønsongen, ”in psalterio”…

Der er eg på sporet etter meg sjølv.