carpe diem…

FASTETIDA

Det burde vere like sjølsagt for kristne å praktisere sin religion som det er for andre truande – som t d muslimar som held fast på sin feiring av Ramadan. Dessverre har trusutøving i Vesten blitt noko reint “privat” og “personleg”, litt kjensler, haldningar og moralske “motiv”. Teoriar og idéar. Dette har sin plass, men tru er praksis. Også kristen tru.

Faste er, som bøn, ein allmenn, menneskeleg praksis. Som siktar på konsentrasjon og sjølvkontroll. Gud har skapt oss med apetittar og lidenskapar, dei er – som alt Gud har skapt – av det gode, men skal ikkje ta over styringa. Faste – det er å ikkje “sleppe rattet”, det er å kunne styre livet, kropp og sjel, mot eit mål. Mot Gud. Faste har også ein sterk sosial dimensjon (Jes 58); det er å opne livet sitt, også sine materielle resursar, for andre. Faste er å skape samfunn rundt seg.

Kyrkja si fastetid veks fram frå det oldkyrkjelege katekumenatet (dåpsopplæringa), som kunne ta lang tid, kanskje eit par år. Dåpsterminen var oftast i Påska, i sjølve Påskevigilien, og dei siste vikene før dette var ein ekstra “innspurt” for katekumenane. Det kristne synet på røyndomen inneber at vi har med åndlege krefter å gjere, også med demonanane. Før dåpen, måtte katekumenen lære seg å konfrontere Fienden og hans “åndehær” (Efes 6). Akkurat som Jesus av Anden vart send ut i øydemarka rett etter sin dåp i Jordan – for å verte testa i møtet med Satan før han tek til på si offentlege gjerning, fullbyrda i hans eigentlege dåp: krossdøden(Matt 4). Styrken i vår inste motivasjon lærer vi nettopp i omgangen med våre lidenskapar og apetittar. Difor var dei førti dagane i ørkenen Jesu fastetid. Som Israel var førti år på ørkenferd, fordi Gud ville teste sine tenarar, finne ut kva som budde i hjarta deira, lære dei at “mennesket lever ikkje av brød åleine, men av kvart ord som kjem frå Guds munn” (5 Mos 8,3).

Alt dette kling igjen i kyrkja sin fasteperiode. Det er stadig ei intensivtid for katekumenane; vaksne som skal døypast i Påska, noko som vil verte stadig vanlegare. Det bør vere ei fornyingstid for alle som alt er døypte, i forsaking og tru. Ei “repetisjonsøving” for ecclesia militians, den stridande kyrkja.

Konkret:
-redusere mat og måltid.
-redusere stimulansar og underhalding. Stille tid.
-redusere sosialt liv og selskapsliv (tradisjonelt inga bryllupsfeiring i fastetida; ei s k “lukka tid”)
-gje til fattige, gjerne gjennom Caritas eller andre naudhjelporganisasjonar (og eg vil leggje til: ikkje gå forbi dei som tiggar)
-gå til skriftemål
-ta del i fastetida sine gudstenester
-les noko som fordjupar deg som menneske og kristen